For him #HappyMoonTaeilDay – JOHNIL

 

 

For him
#HappyMoonTaeilDay
Pairing : Johnny x Taeil
Rate : G

 

 

E3HyIBnN

 

 

 


 

 

 

“ออกไปเที่ยวกับเตนล์นะ” จอห์นนี่ตะโกนตรงไปที่กลุ่มคนที่รุมอยู่หน้าโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นเพราะตอนนี้พี่ใหญ่ของวงกำลังวาดลวดลายโชว์สเต็ปเทพในเกมฟีฟ่าแข่งกับยูตะอยู่ ไม่มีใครสนใจเสียงของเขา ซึ่งจากเสียงเชียร์ที่ดังมานั่นคงเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครได้ยิน แต่ยังมีแฮชานที่หันมายิ้มและยกนิ้วโป้งให้ แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น

 

เป็นอันรู้กัน

 

จอห์นนี่ยิ้มบางๆให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงแผนการในหัวสำหรับคืนนี้ คืนของแทอิลฮยอง มันไม่มีอะไรแปลกใหม่มากมายหรอก ก็แค่เขากับเตนล์ออกไปซื้อเค้ก หาซื้อของขวัญ และรอเวลาเอาไปเซอร์ไพร์สพร้อมกับเมมเบอร์คนอื่นๆ เขาจะไม่เล่นซ่อนกล้องเด็ดขาด … นึกแล้วก็ยังหงุดหงิดไม่หาย มาหลอกกันซะได้

 

“นายจะให้อะไรเป็นของขวัญแทอิลฮยองน่ะ”

 

เขาเงยหน้าขึ้นไปถามเตนล์ที่ยืนก้มๆเงยๆอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเองและทำสีหน้าคิดไม่ตก โอเค คงจะประสบปัญหาเดียวกันอยู่

 

“อืม — ไม่หมวก ก็คงรองเท้า อา ผมไม่รู้ว่าแทอิลฮยองอยากได้อะไรอ่ะ จอห์นนี่ล่ะ”

 

“อา —”

 

เขาคิดไว้แล้วล่ะ และตอนนี้เขาก็ปลีกตัวออกมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆสิ่งนั้นได้พักใหญ่แล้ว หยิบมันขึ้นมาอันแล้วอันเล่าก่อนจะวางกลับไปที่เดิมอย่างไม่เข้าใจว่าควรจะเลือกอันไหนดี

 

ลิปบาล์ม

 

“เลือกอันที่ตัวเองอยากจะชิมจากปากแทอิลฮยองสิ” เสียงกระซิบแสนเจ้าเล่ห์ของเด็กหนุ่มที่มีภาพลักษณ์คล้ายจิ้งจอกนั้นดังขึ้นข้างๆหู ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจในตอนที่เขาหันไปตีหน้ายุ่งใส่

 

“กลิ่นพีช” เจ้าตัวยุ่งหยิบลิปบาร์มแท่งหนึ่งออกมา ทำท่าทาลงบนปากตัวเองแล้วส่งจูบมาทางเขา และท่าทางนั้นมันน่าหมั่นไส้เสียจนต้องผลักหัวอีกคนเบาๆ

 

“ชิมบ้าอะไร”

 

“เขารู้กันหมดแล้วว่าจอห์นนี่กับแทอิลฮยองอะไรๆกัน”

 

“อะไรๆนั่นคืออะไร”

 

เหมือนอีกคนจะเพิ่งรู้ตัวว่าพูดจากำกวมออกมา มือเล็กๆนั่นจึงยกขึ้นตีปากตัวเองเบาๆ จอห์นนี่ส่ายหน้าไปมาให้กับท่าทางนั้นแล้วแย่งชิงลิปบาร์มในมืออีกคนมาถือไว้เอง

 

กลิ่นพีชเหรอ

 

น่าจะดีนะ

 

ตอนนี้เขาและเตนล์นั่งอยู่ในคาเฟ่ประจำที่เราสองคนชอบมานั่งแช่พร้อมกับเครื่องดื่มที่ชอบ ถ้าเป็นปกติจอห์นนี่จะหยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้มาเปิดอ่านและหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัว แต่วันนี้เขาทำได้แค่จ้องมองหยดน้ำที่เกาะอยู่รอบๆแก้วไอซ์อเมริกาโน่ของเขา ส่วนเตนล์ก็ยังนั่งเล่นโทรศัพท์เหมือนเดิมเป็นปกติ

 

จริงอย่างที่เตนล์พูด ว่าทุกคนรู้ถึงความรู้สึกระหว่างเขากับแทอิลฮยอง — แน่นอนล่ะเจ้าตัวก็รู้ แต่ถ้าหากถามว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เริ่มต้นยังไงนั้น แม้แต่เขาหรือแม้แต่แทอิลฮยองก็ยังไม่สามารถให้คำตอบกับตัวเองได้เลย แต่ถึงจะรู้ถึงความรู้สึกของกันและกัน แต่เราสองคนก็ไม่ได้พูดมันออกมา

 

และนั่นจอห์นนี่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะเขาชอบแสดงทุกอย่างให้เห็นผ่านทางการกระทำมากกว่าคำพูดอยู่แล้ว

 

แทอิลฮยองก็เช่นกัน

 

จอห์นนี่รับรู้ได้ผ่านความใส่ใจเล็กๆ ที่ถึงแม้มันจะมากกว่าเหมือนที่เจ้าตัวให้คนอื่นเพียงเล็กน้อย แต่นั่นมันก็มากพอแล้วเมื่อมันเป็นการกระทำที่มาจากแทอิลฮยอง ทุกครั้งที่อีกคนจับผมที่ปรกหน้าของเขาขึ้นทัดหูในตอนอ่านหนังสือ จอห์นนี่สัมผัสมันได้ หรือแม้แต่ตอนที่อีกคนกวนประสาท — ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม — อย่างเช่นตอนที่เราสองคนยืนทำงานกันกลางแดด แล้วอยู่ๆแทอิลฮยองก็เขย่งปลายเท้ายืดตัวขึ้นมาเอามือบังแดดให้เขา จากนั้นก็พูดว่า

 

“สูงแบบนี้ลำบากหน่อยนะ รับแสงแดดเต็มๆเลย เดี๋ยวช่วยบังให้”

 

แล้วก็ช้อนตามองขึ้นมาอย่างใสซื่อ

 

“หัวเราะอะไรคนเดียวอะจอห์น”

 

“อะ — เปล่า” เขาโบกมือปัด แต่เตนล์ยังคงหรี่ตามองมาอย่างเคลือบแคลง ก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆจะจุดขึ้นที่มุมปากของอีกคน

 

“คิดถึงก็รีบกลับไปหา”

 

“ยังไม่ได้หรอก เดี๋ยวต้องไปเอ็นนานาแล้ว — ฝากเรื่องเค้กด้วยนะ ถ้ามัวรอฉันกับแจฮยอนกลัวว่ามันจะดึกเกินไป”

 

มันก็ใกล้ถึงเวลาที่เขาต้องไปทำงานแล้วจริงๆเมื่อเขาก้มมองเวลาจากหน้าจอโทรศัพท์ และนั่นทำให้เขาเห็นแจ้งเตือนข้อความจากคนหนึ่ง ซึ่งมันถูกส่งมาเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว เห็นแบบนั้นแล้วก็ได้แต่นึกโทษตัวเองในใจที่ไม่ได้เปิดเสียงไว้ เขาค่อนข้างที่จะรำคาญเสียงแจ้งเตือนต่างๆเพราะมันรบกวนและทำให้เขาเสียสมาธิ จึงเลือกที่จะปิดมันซะ ถึงแม้มันจะทำให้เขาพลาดข่าวสารบางอย่างที่มันเป็นปัจจุบันไปก็ตามอย่างเช่นตอนนี้

 

หายไปไหนแล้วอ่ะ’

 

งั้นขอยืมแล็ปท็อปหน่อยนะ’

 

ขอบคุณนะยองโฮ ’

 

โธ่เอ๊ย … นึกว่าจะเป็นห่วง

 

“อือๆ ได้เลย” เตนล์ที่ชะโงกหน้ามาจ้องโทรศัพท์เขาเช่นกันถอยกลับไปแทบไม่ทัน แบบนี้ส่งมะเหงกตามกลับไปด้วยน่าจะดี … คิดได้แล้วก็ทำเลยดีกว่า

 

“โอ๊ย !!! จอห์นนี่อ่ะ ! ”

 

กว่าจะเลิกงาน และกว่าจะกลับมาถึงหอพักเวลามันก็ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ไปเกือบชั่วโมงแล้ว เขาและแจฮยอนอยู่ในลิฟต์ซึ่งกำลังพาเขาทั้งสองคนขึ้นสูงไปถึงชั้นที่เป็นห้องพักของพวกเรา เสียงถุงพลาสติกที่เสียดสีกันเสียงดังอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆดังมาจากแจฮยอน ที่กำลังส่องของขวัญที่ตัวเองซื้อมาอย่างตื่นเต้น และดูจะตื่นเต้นกว่าผู้รับเสียอีก จอห์นนี่มั่นใจเลย

 

“เดี๋ยวๆ ฮยอง — เดี๋ยวก่อน” แจฮยอนลากเขาถอยห่างออกมาจากประตูในตอนที่เขากำลังจะกดรหัสผ่านเข้าไป

 

“อะไร?”

 

“ต้องมีอันนี้ด้วย”

 

จอห์นนี่มองตามมือของแจฮยอนที่หยิบบางอย่างสีขาวๆและเป็นเส้นออกมาจากถุง เขาอยากจะถอยหนีแต่อีกคนส่งสายตาห้ามปรามมาให้ และนั่นทำให้เขายอมยืนอยู่ที่เดิม ไม่ใช่เพราะกลัวแจฮยอน แต่เพราะเราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้ว เขาคิดว่าแจฮยอนพูดเล่นที่จะให้เขาเอาริบบิ้นมาผูกตัวเองเป็นโบว์เหมือนของขวัญไปให้แทอิลฮยองจริงๆเหมือนที่เขาเคยพูดไว้ในรายการวิทยุ แต่แจฮยอนกลับย้ำเขาว่าคำพูดต้องเป็นคำพูด

 

โอเค…

 

ยอมแล้ว…

 

ตอนนี้เขาเลยทำได้แค่ยืนนิ่งๆให้แจฮยอนผูกริบบิ้นสีขาวนั้นรอบคอของเขา

 

“ไปครับ ให้เจ้าของวันเกิดแกะของขวัญได้แล้ว”

 

“เดี๋ยวๆแล้วนายจะไปไหน” เสียงปลดล็อคประตูดังขึ้นเมื่อแจฮยอนกดรหัสผ่านอย่างรวดเร็วพร้อมกับเปิดประตูและผลักร่างของเขาเข้าไปด้านในแต่เจ้าตัวกลับยืนอยู่ด้านนอกแถมเตรียมพร้อมจะปิดประตูอีกต่างหาก

 

“ไปไหนก็ได้โตแล้ว”

 

ตี๊ด …

 

งั้นคืนนี้จะล็อคห้อง คนโตแล้วก็ไปนอนที่อื่นเอาแล้วกันนะ

 

คิดไปงั้นแหละ เข้าไม่ใจร้ายกับแจฮยอนแบบนั้นหรอก ตอนนี้เขากลับมาสนใจห้องพักที่มันเงียบแปลกๆอีกครั้ง ถึงจะดึกแล้วแต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะพากันหลับหมดแล้ว ปกติมันต้องมีคนครองทีวี คนยึดห้องครัว หรือไม่ก็เสียงเครื่องดูดฝุ่นจากห้องของแทยง

 

แต่ตอนนี้มันเงียบสนิท และมืด มีแค่แสงสลัวๆสีส้มจากโคมไฟข้างทีวีเท่านั้นที่เปิดอยู่

 

และนั่น … แทอิลฮยองนั่งท่าเป็ดอยู่บนพื้น ตรงหน้าเขามีเค้กที่หน้าตาเละเทะอยู่ และตามใบหน้าและลำคอของอีกคนก็เปรอะเปื้อนไปด้วยครีมเค้กสีขาวๆเต็มไปหมด

 

“ฮยอง… คนอื่นไปไหนหมด”

 

อีกคนเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้เขาพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่แผ่วเบา แต่ยังคงได้ยินมาถึง ในเมื่อทั้งห้องมีแค่เขาสองคน

 

“รอตั้งนานแหนะ นึกว่าแผนจะล่มซะแล้ว”

 

“เดี๋ยวนะ … นี่ผมโดนซ้อนแผนหรอ”

 

“ก็มีคนจะผิดคำพูดนี่นา” แทอิลฮยองลุกขึ้น แล้วเดินตรงมาที่ผม กระตุกปลายเชือกให้ปมริบบิ้นคลายออก ก่อนจะจับปลายทั้งสองข้างของมันไว้ ดึงรั้งเข้าหาตัว แน่นอนว่าใบหน้าของจอห์นนี่ก็เหมือนถูกบังคับให้โน้มตามลงไปด้วย สายตาเลื่อนลงไปโฟกัสที่ริมฝีปากของอีกคนโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันจะได้สัมผัสอย่างใจคิด อีกคนก็ผละออกไปเสียก่อน ลมหายใจอุ่นๆที่รินรดอยู่ใกล้ๆถูกแทนที่ด้วยอากาศเย็นๆของเครื่องปรับอากาศภายในห้องทันที

 

“ของขวัญล่ะ”

 

แทอิลฮยองหมุนตัวกลับมาแล้วแบมือยื่นมาตรงหน้า

 

จอห์นนี่ล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบลิปบาล์มสีน่ารักออกมาชูตรงหน้า แต่ก็ชักมือกลับมาหลบอีกคนเมื่อเจ้าของวันเกิดทำทีจะคว้ามันออกไป

 

“ขอผมลองอะไรหน่อย”

 

จอห์นนี่เปิดมันออก แล้วก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกคน บรรจงแต้มเนื้อลิปลงไปบนริมฝีปากให้อีกคนอย่างเบามือ เขาไม่เกร็งและไม่รู้สึกประหม่าเหมือนที่เคยแต่งหน้าให้กับสาวๆในรายการที่ไปร่วมงานกับรุ่นพี่ฮีชอล

 

จะให้รู้สึกแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อมันเป็นระยะห่างที่คุ้นเคยระหว่างเขากับแทอิลฮยอง

 

“พีชหรอ”

 

“เตนล์แนะนำ”

 

“แล้วนายจะลองอะไร” อีกคนช้อนตามองขึ้นมา บางทีเขาก็คิดว่าแทอิลฮยองน่ะร้ายกาจ รู้ทันเขาเกือบทุกเรื่อง แต่ก็ยังทำมึนไม่รู้เพื่อให้เขาพูดมันออกมา แต่ก็อย่างที่เขาเคยบอกไปแล้ว —

 

การกระทำมันสำคัญกว่าคำพูด

 

“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”

 

ใบหน้าเล็กๆเงยขึ้นรับจูบที่ไม่หนักหน่วงแต่ทว่าก็แนบแน่นไปทุกผิวสัมผัส บดเบียดละเลียดชิมริมฝีปากที่เจือไปด้วยกลิ่นพีชจางๆ จูบนี้มันช่างหวานหอม แต่จอห์นนี่มั่นใจว่าไม่ได้เป็นเพราะลิป หรือครีมเค้ก

 

เป็นเพราะเจ้าของวงแขนที่ยกขึ้นโอบรั้งอยู่รอบคอเขานี่แหละ

 

ริบบิ้นสีขาวร่วงลงบนพื้นตามแรงขยับของร่างกาย มันไม่ถูกสนใจอีกต่อไป

 

ร่างที่เล็กกว่าของแทอิลถูกช้อนอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย จอห์นนี่ใช้เวลาตัดสินใจไม่นานหลังจากชั่วครู่หนึ่งเขาเกิดลังเลว่าจะเดินไปที่โซฟาหรือห้องนอนดี

 

ห้องนอนคือคำตอบ และมันต้องเป็นห้องนอนของเขาด้วย เพราะเขาไม่อยากมาฟังแทยงบ่นว่าไปทำห้องนอนเละ และไหนๆรูมเมทอย่างแจฮยอนเลือกที่จะไปไหนก็ได้เพราะโตแล้ว

 

คืนนี้จอห์นนี่ ซอ ก็ขอยึดห้องอยู่กับมุนแทอิลสองคนแล้วกันนะ

 

ใช่ครับ สองคน … หวังอะไรกันอยู่น่ะ ผมไม่ให้รู้หรอกนะครับว่าเป็นยังไงต่อไป

 

ก็ผมหวงแทอิลฮยองนี่นา

 

 

 


 

 

 

Happy Birthday !!!!

 

 

สั้นๆง่ายๆได้ใจความ อยากให้จอห์นผูกโบว์จริงๆ อิ_อิ
มาแบบสั้นๆ สั๊นสั้น แต่หวังว่าจะถูกใจทุกคนนะคะ

 

Advertisements

4 thoughts on “For him #HappyMoonTaeilDay – JOHNIL

  1. ร้ายกว่าจอนก็พี่แทลนั่นแหละ ทำเป็นซื่อแต่ในใจก๋ากั่นมาก ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ 55555
    อะไรคือการให้ลิปบาล์มแล้วขอชิมปากพี่เค้าอะ น่ารักกก แต่ยังไงจอนนี่ผูกโบว์ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับพี่แทลนั่นแหละ
    ขอบคุณสำหรับฟิคใสๆ (?) ในวันเกิดพี่แทลค่ะ

    Liked by 1 person

  2. หู๊ยยยยย หมั่นไส้อ่ะจอห์น มีหงมีหวง แหม เราก็หวงพี่แทอิลเหมือนกันอ่ะแหล่ะ 555555555
    ยกความดีความชอบให้น้องเตนล์ทั้งหมดเรื่องเลือกลิปที่อยากชิมจากปากฮยอง เด็กบ้า! ชี้โพรงให้กระรอก(ยักษ์)สุดๆ
    จอห์นนี่ซอผูกโบว์คือของขวัญที่น่ารักที่สุดในโลกที่จะให้มุนแทอิล~
    (เมมเบอร์คนอื่นก็เป็นใจเนาะ 5555555555)
    อยากให้เขาผูกโบว์ตัวเองให้จริงๆ เลยน้า~
    แฮปปี้แทอิลเดย์แบบเลทไปนิดนึงค่ะ ❤ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ 🙂

    Liked by 1 person

  3. ของขวัญผูกโบว์ชิ้นนี้น่าแกะจริงๆ เเต่คงไม่ได้หรอก พี่แทลแกจองเเละแกะเองไปเเล้ว 555555 ขอบคุณการซ้อนแผนนี้ ดูท่าเพราะโตกันหมดเเล้วเลยไปไหนก็ได้ เอ้า ทางสะดวก ฮ่าๆๆ >//<

    Liked by 1 person

  4. เขาเข้าไปช่วยกันแกะของขวัญกันสองคนสินะ แหมอิจฉาจังเลยค่ะ คู่นี้นี้มันเหมือนไฟกับน้ำมันจริงๆ🔥 ละน้องแจนรู้งานมากลูก โตแล้วจะไปไหนก็ได้ ๕๕๕

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s