Simply Beautiful – JOHNIL

Simply Beautiful
Johnny x Taeil (Taera)
{fem!Taeil}
PG – 15

d738e55da976394c3f378a5d559e052a.jpg

‘Simply, It’s Simply, Baby Simply,
You’re simply beautiful’

 

 


 

 

 

“แทรา”

 

“นี่ มุนแทรา ได้ยินที่แม่เรียกมั้ย”

 

“คะ!?” ร่างเล็กในชุดลำลองตัวโคร่งที่นั่งกอดกีต้าร์อยู่ริมหน้าต่างสะดุ้งเฮือกหลังจากโดนเรียกซ้ำๆ ด้วยชุดที่สวมใส่และผมสีน้ำตาลเข้มที่ตัดสั้นนั้นทำให้มุนแทราดูเหมือนเด็กผู้ชายหน้าหวานอยู่หน่อยๆ ติดที่ว่าเสียงของเธอก็ใสหวานไม่แพ้ใบหน้าเลยเช่นกันนั่นจึงทำให้ใครหลายคนเข้าใจผิดว่าเธอคือเด็กผู้ชายหากไม่ปริปากพูดออกมา

 

“ถ้าจะนั่งเหม่อกอดกีต้าร์อยู่อย่างนั้นก็มาช่วยแม่ก่อนเถอะ เอ้านี่ —” แม่ของเธอเดินมาหาพร้อมกับแย่งกีต้าร์ไปจากมือของเธอแล้วยัดโหลแก้วใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยคุกกี้เข้ามาในอ้อมแขนของเธอแทน

 

“แม่จะให้หนูช่วยกินให้หมดเหรอ” หญิงวัยกลางคนจ้องตอบแววตาใสซื่อของลูกสาววัย 18 ที่เงยหน้าขึ้นมามองเธอจากเก้าอี้ตัวโปรดในมุมโปรดของเจ้าตัวยามอารมณ์ศิลปินเข้าครอบงำ เธอส่ายหน้าไปมาน้อยๆแต่ริมฝีปากกลับเหยียดเป็นรอยยิ้มบางๆส่งกลับไปให้ลูกสาวของเธอ

 

“ของลูกอยู่บนจานในห้องทานข้าว ส่วนในโหลใบนี้เป็นของคุณซอ เพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายมาเมื่อเช้าของเรา เอาไปให้เขาเร็ว”

 

“ทำไมต้องใช้หนูด้วยล่ะ” แทรามุ่ยหน้า แล้วก็ต้องหดคอหนีทันทีที่แม่ของเธอเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตีทั้งๆที่เหล่อนก็ไม่ได้ตั้งใจจะตีจริงๆหรอก สุดท้ายเธอก็ยอมลุกจากที่ประจำอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก แล้วเดินเอื่อยๆตรงไปที่ประตูด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรงจนแม่ของเธอต้องถอนหายใจออกมายาวๆกับพฤติกรรมของลูกสาวตัวเอง

 

แทราจำได้ว่าเมื่อสองเดือนที่แล้วบ้านที่เคยรกร้างทางซ้ายมือของบ้านเธอนั้นอยู่ๆก็มีช่างฝีมือเข้ามาปรับปรุงดูแลต่อเติมจนไม่นานมันก็ดูไม่น่ากลัวอีกต่อไป เธอกับแม่ได้แต่สงสัยทุกวันว่าใครกันที่จะมาเป็นเพื่อนบ้านใหม่ แล้วความสงสัยก็ได้รับการคลี่คลายเมื่อเช้านี้เมื่อแม่ของเธอมาบอกว่าเพื่อนบ้านคนใหม่เป็นพ่อหม้ายวัยสามสิบต้นๆกับลูกสาวตัวเล็กๆวัยเจ็ดขวบน่ารักน่าเอ็นดู แล้วหลังจากนั้นแม่เธอก็หายเข้าไปในครัว ซึ่งก็คงหายเข้าไปทำเจ้าคุกกี้ในโหลนี้มา

 

แทรากดออดหน้าบ้านแล้วถอยออกมายืนรอที่หน้าประตู ไม่นานเจ้าของบ้านก็เปิดประตูออกมา ยิ้มกว้างต้อนรับแขกอย่างเธอระหว่างที่สาวเท้าตรงมาที่ประตูรั้ว

 

จู่ๆแทราก็รู้สึกประหม่า — ตั้งแต่คุณซอเปิดประตูแล้วยิ้มให้เธอ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาดูผิดไปจากมโนภาพของเธอไกลโข หรืออาจเป็นเพราะเขาดูดีมากในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่ชายเสื้อเก็บอยู่ในกางเกงเรียบร้อยเผยให้เห็นช่วงขาที่ยาวและดูแข็งแรง แต่ที่แน่ๆเขานั้นดูดีและน่าเกรงขามจนเธออดประหม่าไม่ได้เลย แทรารีบยกเสื้อที่คอกว้างจนเกือบตกไหล่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จัดแจงตัวเองอย่างลวกๆระหว่างที่เจ้าของบ้านง่วนอยู่กับการปลดล็อคประตูรั้ว ก่อนจะยิ้มตอบกลับไปบางๆเมื่อคุณซอส่งยิ้มมาให้เธออีกครั้ง

 

“คือ … แม่หนูทำคุกกี้มาให้คุณซอกับลูกสาว”

 

“ขอบคุณครับ ช่างมีน้ำใจจริงๆเลย” อีกคนยื่นมือมารับโหลแก้วไปจากมือของเธอ จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม แต่สัมผัสจากปลายนิ้วของอีกคนที่แตะโดนหลังมือเธอน้อยๆทำให้เธออยากจะชักมือกลับมาในทันทีหากไม่กลัวว่าโหลคุกกี้จะไปนอนแตกละเอียดอยู่บนพื้นเสียก่อน เธอไม่ได้รังเกียจหรือคิดว่าอีกคนทำรุ่มร่ามใส่เพราะคุณซอไม่ได้แสดงท่าทีที่เจตนาจะทำเช่นนั้น แต่เป็นเพราะเธอไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับผู้ชายเท่าไหร่นัก ซึ่งนั่นก็รวมพ่อของเธอที่เสียไปตั้งแต่ก่อนเธอจะจำความได้ด้วย

 

“เรียกผมว่ายองโฮเถอะครับ อย่าเรียกว่าคุณซอเลย”

 

“ค่ะ คุณซอ — ยองโฮ” เธอมุ่ยหน้าเมื่ออีกคนหลุดขำออกมาเบาๆ “คราวนี้เรียกชื่อผมซะเต็มยศเลยนะ”

 

“หนูชื่อมุนแทราค่ะ — คุณมีอะไรให้หนูช่วยมั้ย” พูดพลางพยายามชะเง้อมองผ่านอีกคนไปแต่ก็มองอะไรไม่ชัดนักจนสุดท้ายต้องเขย่งดู จนกระทั่งเธอรู้สึกว่าโดนจ้องนั่นแหละถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เธอทำเมื่อครู่มันอาจดูเป็นการเสียมารยาท

 

“ขอโทษค่ะ” แทราเอ่ยเบาๆแล้วกลับไปยืนเต็มเท้า ก้มหน้านิ่งๆทันที

 

“ยังไม่ได้ดุเลยนะครับ ทำท่าเป็นเด็กโดนดุไปได้ — จะว่าไป…” แทราเหลือบตาขึ้นมองอีกคน คุณซอหันกลับไปมองทางบ้านของตัวเอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยขณะที่มือใหญ่ๆของเขาข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นเสยผมสีน้ำตาลยาวที่หล่นลงมาปรกหน้าพลางขยี้มันเล็กน้อยราวกับกำลังนึกถึงสิ่งที่กวนใจอยู่

 

“เจ้าลูกสาวตัวแสบของผมก่อกวนจนจัดบ้านไม่เสร็จสักที แทรามาช่วยเล่นเป็นเพื่อนเธอก่อนได้มั้ยครับ”

 

/

 

“มินยองต้องไม่ดื้อกับพี่สาวนะครับ” คุณซอย่อตัวลงนั่งพูดกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆผมยาวสีน้ำตาลอ่อน มินยองลูกสาววัยเจ็ดขวบของคุณซอละสายตาจากตุ๊กตาในมือแล้วส่งยิ้มเต็มแก้มและแววตาที่เป็นมิตรมาให้เธอ ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบหัวเล็กๆอย่างแผ่วเบาก่อนจะขอปลีกตัวออกไปจัดการบ้านที่สิ่งของต่างๆเริ่มอยู่เป็นที่เป็นทางบ้างแล้ว

 

แทราเดินเข้าไปนั่งข้างๆเด็กน้อยที่สนใจตุ๊กตามากกว่า นั่งมองเจ้าตัวเล็กเงียบๆอย่างไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ปกติเธอก็เข้าหาคนไม่เก่งอยู่แล้ว กับเพื่อนวัยเดียวกันให้เธอเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อนก็ยากแล้ว กับเด็กแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

 

ในจังหวะที่เธอคิดว่ามินยองก็ไม่ได้ดื้ออย่างที่คุณซอบอก เจ้าตัวเล็กก็เริ่มแผลงฤทธิ์ให้เธอเห็น … ตุ๊กตาถูกวางลงอย่างเบามือก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้น สองมือกำรวบดึงให้ชายกระโปรงของชุดเดรสที่เจ้าตัวสวมใส่อยู่ลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อยแล้ววิ่งหายเข้าไปในห้องข้างๆ

 

“ด… เดี๋ยวก่อนมินยอง” แทราผุดลุกขึ้นตามอีกคนแทบไม่ทัน กล่องกระดาษที่ถูกเปิดเอาของออกมาจัด วางระเกะระกะเต็มไปหมดระหว่างทางจนเธอเป็นห่วงว่ามินยองจะวิ่งไปชน หรือสะดุดล้มจนเจ็บตัวเข้า

 

“คิคิคิ …” เธอหันขวับไปตามเสียงที่ได้ยินก็เห็นเด็กตัวน้อยโผล่ใบหน้ากลมๆออกมาจากหลังม่านสีเข้มผืนหนาพลางกวักมือเรียกเธอรัวเร็ว

 

 

“มาซ่อนแด๊ดดี้เร็ว” เธอเดินตามเด็กน้อยเข้าไปยืนเข่าอยู่หลังม่านที่สามารถปิดบังเราสองคนได้อย่างมิดชิด นิ้วเล็กๆยกขึ้นแตะบนริมฝีปากแห้งผากของเธอในยามที่แทรากำลังจะเอ่ยถามความสงสัยออกไป เธอกำลังสงสัยว่าคุณซอจะรู้ได้อย่างไรว่าเราสองคนกำลังรอให้เขาตามหา แต่แล้วเสียงฝีเท้าจากรองเท้าสลิปเปอร์ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆก็ทำให้เธอเลือกที่จะบังคับให้ตัวเองอยู่นิ่งๆในขณะที่เด็กน้อยนั้นซบใบหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเองไปแล้ว ราวกับว่ามินยองคิดว่ามันจะช่วยซ่อนทั้งตัวของเธอได้

 

พอเห็นแบบนั้นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้อย่างรู้สึกเอ็นดู —

 

“!!!” ผ้าม่านถูกสะบัดให้เปิดออกพร้อมกับที่วงแขนแข็งแรงตวัดโอบรวบเข้าที่เอวของเธออย่างพอดิบพอดี แทราตกใจเกินกว่าที่จะเปล่งเสียงร้องออกมาได้ทัน และเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของการกระทำอุกอาจก็พบว่าเขาเองก็ตกใจไม่แพ้เธอเหมือนกัน คุณซอที่คุกเข่าอยู่บนพื้นรีบปล่อยมือออกจากเธอแล้วลุกขึ้นยืนถอยห่างราวกับต้องของร้อนก่อนจะหันไปมองเด็กน้อยที่หัวเราะคิกคักชอบใจ

 

“แด๊ดดี้จับผิดตัว วันนี้แด๊ดแพ้หนูแล้ว แบร่!” พูดจบเด็กน้อยก็ยกชายกระโปรงของตัวเองขึ้นแล้วออกวิ่งอีกครั้ง ทิ้งให้คนโตกว่าทั้งสองคนอยู่ในความเงียบที่แสนกระอั่กกระอ่วน

 

“ขอโทษนะครับ พอดีผมคิดว่ามินยองยืนอยู่ตรงนั้น”

 

“…ม…ไม่เป็นไรค่ะคุณซอ”

 

/

 

“แทรา เอามื้อเที่ยงไปด้วยสิลูก”

 

“อืมมมมม” เธอตอบรับในลำคอเพราะปากนั้นคาบขนมปังปิ้งแผ่นโตไว้อยู่ สอดแขนเข้าสายกระเป๋าเป้พลางวิ่งกลับเข้าไปในครัวเพื่อหยิบมื้อกลางวันที่แม่เตรียมไว้ให้มาด้วย

 

วิ่งออกจากบ้านพลางสำลักหน้าดำหน้าแดงหลังจากฝืนกลืนขนมปังที่เคี้ยวยังไม่ทันละเอียดดีลงคอ กึ่งเดินกึ่งวิ่งจนเมื่อผ่านบ้านของคุณซอมาเธอก็โดนรั้งไว้

 

“แทรา เธอจะไปโรงเรียนเหรอ”

 

“ค…ค่ะ”

 

กล้ำกลืนฝืนกลืนก้อนฝืดๆในคอลงไปจนน้ำตารื้นขึ้นมา พยักหน้าเสริมให้คุณซออีกทีเผื่อว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงของเธอ อีกคนหัวเราะเบาๆแล้วขยับเข้ามาใกล้ ลดระยะห่างระหว่างเราลงไปนิดหนึ่งแต่ก็ไม่ได้ใกล้จนเธออึดอัด คุณซอยกปลายนิ้วโป้งขึ้นมาเกลี่ยบางอย่างที่มุมปากของเธอ ซึ่งมันคงเป็นคราบนม หรือไม่ก็เศษขนมปัง … เธอไม่รู้ รู้แค่ว่า เธออยากให้เขาทำแบบนี้อีก

 

มันอุ่นวาบในใจแปลกๆ

 

“ไปด้วยกันสิ โรงเรียนเธอเป็นทางผ่านของฉันพอดี”

 

มินยองนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่บนเบาะหลัง ด้านหน้าจึงตกเป็นที่นั่งของเธอไปโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่เธอไม่รู้จักเพราะไม่เคยสนใจมันยังติดอยู่ที่ปลายจมูกตั้งแต่คุณซอขยับเข้ามาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ จนกระทั่งเขาขับรถมาจอดที่หน้าประตูโรงเรียน และจนกระทั่งเขาขับรถออกไป มันก็ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของแทรา กลิ่นมันไม่ได้ฉุนจนน่าเวียนหัวแต่แปลกที่มันยังคงติด — เธออาจจะติดใจกลิ่นนี้ หนทางจะพิสูจน์ก็คือไปตามหามันเสีย

 

“เมื่อเช้าฉันเห็นนะแทรา ใครขับรถมาส่งเธอ”

 

“ยูนะ — ตกใจหมดเลย” พูดพลางยกมือขึ้นลูบอกตัวเองไปมาให้หัวใจที่เต้นรัวเพราะถูกจู่โจมกระโดดเกาะเข้าทางด้านหลังได้สงบลง

 

“เหม่อไปถึงคุณคนนั้นที่มาส่งเหรอ”

 

“ใช่ — ” ยูนะ เพื่อนนักเรียนแลกเปลี่ยนจากญี่ปุ่นทำตาโตทันทีหลังจากได้ยินคำตอบจากปากของเธอ และพอแทรารู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปก็รีบโบกมือไปมาเพื่อให้เพื่อนของตัวเองหยุดความคิดลงทันที

 

“คือ ก็นึกไปถึง น้ำหอม …”

 

“น้ำหอม ?”

 

“ใช่ คือ ฉันได้กลิ่นน้ำหอมที่คุณซอเขาใส่มาเมื่อเช้าน่ะ”

 

“คุณซอ ? ได้กลิ่นเมื่อเช้า นี่เธอไปแอบดมเขามาตอนไหนหา”

 

“ไม่ใช่แบบนั้น — คือ ฉันติดรถมากับคุณซอ เพื่อนบ้านคนใหม่ แล้วก็ได้กลิ่นน้ำหอมของเขา มันหอมดีฉันเลยอยากรู้ว่ามันเป็นน้ำหอมยี่ห้ออะไรน่ะ” อยู่ๆยูนะก็ตบเต๊าะของเธอเสียงดังแล้วค้ำมือไว้กับโต๊ะทั้งสองข้าง โน้มตัวลงมากักตัวเธอไว้แล้วจ้องตรงมาด้วยสายตาที่จับผิด

 

“อะไร???”

 

“แน่ใจนะว่าชอบน้ำหอม ไม่ได้ชอบคุณซอ”

 

“น…แน่ใจสิ เขาอายุสามสิบสองแล้วนะยูนะ”

 

“โธ่ แทรา … นั่นสเปคเธอเลยนี่เพื่อนรัก”

 

/

 

แผนการตามหาน้ำหอมนั้นเป็นอันต้องพับเก็บไปเมื่อเธอหอบกระเป๋าเป้ของตัวเองที่เต็มไปด้วยการบ้านลงมาเจอกับคุณซอที่จอดรถรออยู่ก่อนแล้ว กระจกรถถูกเลื่อนลง และประตูก็ถูกเปิดจากด้านในต้อนรับให้เธอได้เข้าไป

 

“มินยองล่ะคะ”

 

“เรากำลังจะไปรับมินยองกัน แต่ฉันมีเรื่องอะไรอยากให้เธอช่วยหน่อย”

 

/

 

ยองโฮมองเด็กสาวสองคนที่สิ้นฤทธิ์และหลับใหลอย่างไร้เรี่ยวแรงหนึ่งคือลูกสาวของเขาที่นอนกอดตุ๊กตากระต่ายอยู่บนเบาะหลัง สองคือเด็กสาวข้างบ้านที่หลับเอาหัวพิงกระจกรถอยู่ที่ตำแหน่งข้างคนขับ แทราในชุดลำลองนั้นเจ้าตัวดูเหมือนเด็กผู้ชายกำลังโตแต่เมื่อมาอยู่ในเครื่องแบบนักเรียนหญิงแบบนี้แล้ว แทรากลับดูเหมือนเด็กสาวแก่นเซี้ยวคนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยระวังตัวเองเลย ตอนนี้ก็เช่นกัน ชายกระโปรงที่เลิกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นต้นขาขาวมากขึ้นจนอดไม่ได้ที่จะต้องคว้าสูทของตัวเองมาคลุมให้ก่อนที่จะคิดไม่ดีกับเด็กตรงหน้าไปมากกว่านี้

 

แอบหยิบตุ๊กตาของเจ้าตัวเล็กมาให้อีกคนหนุนรองใบหน้าดีๆ แต่เมื่อฝ่ามือแตะเข้ากับผิวแก้มเนียน เปลือกตาอีกคนก็ขยับเปิดขึ้นช้าๆ

 

เราสองคนสบตากันท่ามกลางความเงียบ

 

ไม่มีใครพูดอะไร

 

มีเพียงสายตาของแทราที่หลุบลงช้าๆ ตำแหน่งที่สายตานั้นจ้องอยู่ เขามั่นใจว่ามันคือริมฝีปากของเขาเอง และเขาก็กำลังจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธออยู่เหมือนกัน

 

/

 

“หนูเห็นนะ”

 

“หือ ?? เห็นอะไรคะ”

 

จำต้องยอมเงยหน้าขึ้นมาจากกองการบ้านของตัวเองแล้วหันไปพูดกับเด็กน้อยซึ่งยึดเตียงของเธอกลิ้งเล่นอย่างสนุกสนาน วันนี้เป็นวันเสาร์ แต่คุณซอมีงานด่วนและไม่อยากจะทิ้งมินยองให้อยู่บ้านคนเดียว สุดท้ายแล้วเด็กน้อยคนนี้จึงได้มานอนกลิ้งเล่นอยู่ในห้องนอนของเธอ พร้อมกับตุ๊กตากระต่ายตัวบางๆตัวโปรด

 

“แด๊ดดี้กับพี่สาวจะจุ๊บๆกันด้วยล่ะ”

 

“มินยอง…” เธอหันไปโอดครวญใส่เด็กน้อยที่ยิ้มกว้างจนเต็มแก้มก่อนจะวางมือจากงานแล้วไปนั่งเท้าแขนกับขอบเตียงโดยมีเด็กน้อยนอนคว่ำเท้าคางมองกลับมาตาแป๋ว

 

“ไม่ได้จุ๊บๆนะคะ แด๊ดดี้ของมินยองจะเอาตุ๊กตาให้พี่”

 

“มินยองเคยเห็นแด๊ดดี้จุ๊บๆคุณแม่”

 

แทรานิ่งไป และมันคงเห็นได้ชัดจนเด็กน้อยสังเกตได้ เพราะฝ่ามือเล็กๆข้างหนึ่งของมินยองยกขึ้นมาแตะเข้าที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา

 

“พี่สาวอย่าทำหน้าเศร้าเลย ตอนนี้คุณแม่ไม่อยู่แล้วล่ะ”

 

/

 

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมมาซะดึกเลย”

 

“ไม่เป็นไรค่ะคุณซอ แต่เสียงเด็กๆเงียบไปพักใหญ่แล้ว ฉันเกรงว่าพวกเธอคงจะพากันหลับ ยังไงแล้วคุณซอขึ้นไปอุ้มหนูมินยองได้เลยนะคะ”

 

ดังนั้นเขาเลยได้เข้ามายืนอยู่ในห้องนอนของแทรา เป็นอย่างที่คุณมุนว่า ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังหลับสนิท มินยองนอนกอดตุ๊กตาของตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา โดยมีแทรานั่งอยู่บนพื้นซบใบหน้าลงกับผืนเตียง ผมหน้าม้าที่ยาวทิ่มตาปรกลงมาปิดหน้าปิดตากว่าเดิมดูแล้วน่ารำคาญแทนเจ้าตัว แต่เขาก็มักจะเห็นแทราปัดมันไปไว้ด้านข้างเสมอ

 

วันนี้แทราก็ยังแต่งตัวแบบเดิม อยู่ในชุดตัวโคร่งในแบบเด็กผู้ชาย และเขาคงจะมีโอกาสได้เห็นเธอใส่กระโปรงแค่ในชุดเครื่องแบบของโรงเรียน — ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากเห็นเธอใส่กระโปรงขนาดนั้นหรอกนะ

 

… แต่ก็อยากเห็นล่ะ

 

เธอน่ารักดีนี่

 

/

 

กลิ่นน้ำหอมของคุณซอลอยเข้ามาก่อกวนเธอถึงในฝัน

 

เธอคิดเช่นนั้น

 

แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา เธอก็พบว่ามันไม่ได้ตามเข้ามาหลอกหลอนเธอถึงในฝัน แต่เขามานั่งอยู่ข้างๆเธอต่างหาก แถมยังมองมาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกและรอยยิ้มเล็กๆบนมุมปากนั่นอีก มันทำให้เธอแทบไม่กล้าจะหายใจ ทำได้แค่ขยับถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อให้มีพื้นที่ให้ตัวเองได้หายใจหายคอได้สะดวก

 

“ฉันมารับมินยอง” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นมาเรียบนิ่งก่อนจะริมฝีปากอิ่มของเขานั้นจะวาดเป็นรอยยิ้มบางๆให้เธอ แทราที่เพิ่งตื่นนั้นไม่รู้ว่าตัวเองอยู่สภาพไหนแต่เธอไม่มั่นใจในตัวเองเอาเสียเลย

 

ผมที่เซ็ตเสยขึ้นไปนั้นตอนนี้หล่นลงมาปรกหน้าอีกคนเล็กน้อย ทำให้เขาต้องเสยมันกลับขึ้นไปอยู่บ่อยๆ แทรามองการกระทำนั้นอย่างเงียบๆพลางคิดว่าคนเราจะดูดีได้แม้กระทั่งตอนเสยผมเลยเหรอ

 

แต่นั่นล่ะ เธอก็ได้เห็นแล้ว และเธอก็คิดว่าอีกคนดูดีทุกการกระทำจริงๆ

 

โดยเฉพาะตอนนี้ ตอนที่เขาก้มลงไปกระซิบปลุกที่ข้างหูของลูกสาวเบาๆ ส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้มินยองถึงแม้เธอจะทำหน้างอแงและยังหลับตามองไม่เห็นรอยยิ้มนั้น

 

เธออาสาถือสูทสีดำสนิทที่เขาถือมาด้วยไว้ให้

 

คุณซอส่งมาให้พร้อมกับคำขอบคุณก่อนที่เขาจะง่วนอยู่กับการปลดกระดุมที่ข้อมือเสื้อเชิ้ตแล้วพับมันขึ้นไปพักไว้ที่ข้อศอก ก่อนจะโน้มตัวลงไปอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาโดยที่มินยองนั้นก็วาดแขนขึ้นโอบรอบลำคอพ่อของเธอทันทีอย่างไม่มีอิดออด และดูเหมือนจะกลับเข้าสู่นิทราอีกครั้ง

 

เธอเดินออกมาส่งคุณซอที่หน้าบ้าน ในมือยังถือสูทของเขาอยู่ แต่คุณซอกลับเลือกที่จะอุ้มมินยองด้วยแขนข้างเดียวแล้วยื่นมือข้างที่ว่างมาขอสูทคืน

 

อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ที่ต้องส่งคืนให้คุณซอไป ไม่งั้นคืนนี้ในห้องของเธอคงจะมีกลิ่นของเขาปะปนอยู่ไปแล้วให้เธอได้รู้สึกถึงตัวตนของเขาขึ้นอีกนิด มันเป็นความคิดที่ดูโรคจิตมาก แต่เธอแค่ชอบ —

 

เห็นทีว่าต้องไปตามหาน้ำหอมกลิ่นนี้อย่างจริงจังแล้วล่ะ

 

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลมินยองให้นะ เย็นพรุ่งนี้มาทานข้าวที่บ้านฉันสิ ชวนแม่เธอมาด้วยล่ะ”

 

“ค่ะ”

 

/

 

ก้มลงมองดูเวลาจากนาฬิกาเรือนเล็กๆบนข้อมือแล้วก็ต้องว้าวุ่นมากกว่าเดิมในเมื่อตอนนี้เธอจวนจะผิดเวลานัดคุณซออยู่แล้ว เป็นเพราะรายงานบ้าๆนั่นที่ต้องแก้ส่งให้ทันวันนี้ มันจะไม่มีปัญหาเลยถ้าหากว่าวันนี้ไม่ใช่วันที่ตารางเรียนนั้นอัดแน่นจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ

 

สุดท้ายเวลาที่เหลืออยู่อันน้อยนิดก่อนกลับบ้านจึงต้องมาเป็นเวลาที่เธอและเพื่อนๆอีกหลายชีวิตที่ประสบชะตากรรมเดียวกันต้องมานั่งแก้งานกันหัวหมุนก่อนจะวิ่งกันตัวปลิวโดยไม่สนเลยว่ากระโปรงที่มันสั้นอยู่แล้วจะกระพือเปิดเห็นไปถึงไหน นั่นล่ะ… พวกเธอขอแค่ได้ส่งงานทันเวลาก่อนที่อาจารย์จะล็อคห้องเป็นพอ

 

และแล้วเธอก็มายืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้านคุณซอได้ทันเวลาแบบพอดิบพอดี พยายามควบคุมการหายใจให้เป็นปกติเมื่อเจ้าของบ้านเปิดประตูแล้วเดินมาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม

 

วันนี้คุณซออยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมดาและมันทำให้เธอแปลกใจตรงที่พออยู่ในลุคนี้แล้ว เขากลับดูเหมือนเด็กมหาฯลัย

 

“หนูติดงานนิดหน่อย ส่วนวันนี้แม่ก็ติดธุระเลยมาไม่ได้ค่ะ”

 

“ไม่เป็นไรนะ เข้ามาสิ เธอดูเหนื่อยมากเลย”

 

อดที่จะส่งยิ้มแห้งๆกลับไปอย่างเขินอายไม่ได้ เธอปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปในห้องทานข้าวที่มีมินยองนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

 

“ทำตัวตามสบายนะ”

 

หลังมื้อเย็น เด็กน้อยที่หนีไปดูการ์ตูนในห้องนั่งเล่นก็โดนความอิ่มเล่นงานจนผล็อยหลับคาโซฟาไป เธอเดินไปเอาผ้ามาห่มให้เด็กน้อยตามที่คุณซอวานให้ทำ ส่วนเจ้าตัวนั้นก็จัดการล้างทำความสะอาดจานอยู่ในห้องครัวและกำชับว่าให้เธอไปเดินเล่นได้ตามใจชอบ เขาจะทำเอง

 

ตอนนี้แทราก็เลยมาเดินเล่นห้องที่อยู่ถัดจากห้องนั่งเล่น ซึ่งมีชั้นหนังสืออยู่ไม่มาก แต่ทุกพื้นที่ในชั้นนั้นอัดแน่นไปด้วยหนังสือหลากหลายแนวที่ถูกจัดเป็นหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบ และมุมห้องนั้น สิ่งที่เธอกำลังสนใจ

 

มันคือเปียโนหลังเล็กๆสีดำสนิท เธอตรงเข้าไปหามันอย่างไม่รอช้า ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้ามันแล้วจัดกระโปรงให้เรียบร้อยก่อนจะค่อยๆพรมนิ้วลงไปเป็นท่วงทำนองที่เธอคุ้นเคย

 

เธอชอบเล่นดนตรี และสนใจจะเล่นเครื่องดนตรีทุกชนิด สิ่งเหล่านี้มันทำให้ชีวิตที่ดูเรียบเป็นเส้นตรงของเธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

 

“เล่นเก่งนี่”

 

“ข…ขอบคุณค่ะ” เธอขยับเว้นที่ให้คุณซอเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวทำทีจะนั่งลงมาข้างๆ ปลายนิ้วของอีกคนกดไล่ตัวโน้ตไปอย่างคล่องแคล่วเป็นทำนองที่เธอคุ้นหูแต่จำชื่อเพลงไม่ได้เสียแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังนั่งเงียบเป็นผู้ฟังที่ดี มองสีหน้าที่ผ่อนคลายกว่าเดิมของคุณซอจากด้านข้างแล้วยิ้มตามอีกคน ที่จุดรอยยิ้มบางๆอยู่บนใบหน้าไว้ก่อนแล้ว

 

เมื่อเพลงจบลงคุณซอหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง

 

แทรายิ้มตอบ แล้วก็ต้องยิ้มค้างเมื่ออีกคนเอื้อมมือมาเล่นผมของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมนุ่มนวลจากข้อมือของอีกคน แต่วันนี้มันไม่ใช่กลิ่นเดิมที่เธอคุ้นเคย แต่มันก็ยังคงทำให้คุณซอน่าหลงใหลอยู่เหมือนเดิม

 

“อยากเห็นเธอตอนผมยาวจัง”

 

“…”

 

“แต่ตอนนี้ก็น่ารักแล้ว”

 

“ไม่หรอกค่ะ หนูไม่ได้น่ารั— ”

 

คำสุดท้ายถูกอีกคนกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากอิ่มที่เธอแอบลอบมองบ่อยๆนั้นทาบทับลงมาอย่างแผ่วเบาแต่ทว่าแนบแน่นเสียจนหัวใจเต้นรัวกับสัมผัสที่เธอไม่คุ้นเคย ไม่มีการล่วงล้ำใดๆ มีเพียงจูบย้ำสัมผัสซ้ำๆเท่านั้นที่คุณซอมอบให้ราวกับจะตักเตือนเธอว่าเมื่อครู่นี้เธอได้พูดอะไรไม่เข้าหูออกไป

 

“เธอน่ารัก อย่าเถียงฉันเลยแทรา”

 

“!!!”

 

แทราถูกยกจนตัวลอยขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนตักของอีกคน มือคู่ใหญ่ข้างหนึ่งลากขึ้นมาตามท่อนขาของเธอทิ้งสัมผัสชวนใจสั่นไว้เป็นทางก่อนจะหายเข้าไปใต้กระโปรง บีบเค้นเนื้อนิ่มๆจนเธอเผลอกัดปากตัวเองไว้ยามที่ความรู้สึกตื่นเต้นและความรู้สึกอื่นๆมันตีรวนขึ้นมา

 

“และฉันทำให้เธอน่ารักได้มากกว่านี้อีกเด็กน้อย”

 

แบบนี้เธอคงไม่ต้องไม่ตามสืบน้ำหอมที่คุณซอใช้แล้วล่ะมั้ง

 

 

 


 

 

 

 

The End

{   มาแบบมึนๆไปแบบงงๆ
ให้อภัยด้วยนะคะ สมองตื้อมากเลยช่วงนี้ โดนรุมเร้า
(แต่ยังอยากเขียนฟิค) ฮือ T-T   }
Advertisements

One thought on “Simply Beautiful – JOHNIL

  1. Oh! my God! คุณซอจะกินเด็กหรอคะ พรากผู้เยาว์นะ ทำงี้ได้ได้ไง ฮื่ออออออ (;——–;) เอาจริงๆ เรากรี๊ดตั้งแต่รู้ว่าคุณซอต้องแก่กว่าเยอะแน่ๆ แล้วค่ะ >/////////<
    มันเป็นแผนของคุณซอป่าวคะ แอบหลอกเด็ก 5555555555555555555555

    น้องแทราน่ารักมั่กๆ เอ็นดู ขยับตัวทำอะไรก็น่ารักไปหมดอ่ะคนเนี้ยะ ใสซื่อแบบเด็กสาว ตอนหลุบตามองริมฝีปากคุณซอนี่น่ารักมากเลย ฮื่อ แล้วก็ไม่ค่อยระวังตัวเลยลูก ตั้งแต่ใส่เสื้อคอกว้างเอาคุ้กกี้ไปให้ละ (;—–;) แล้วยังมีการอยากไปตามสืบน้ำหอมเขาอีกนะ
    คุณแม่รู้เรื่องนี่ต้องตีคุณซอเลยนะคะ! หลอกเด็กอ่ะ นี่มันหลอกเด็กชัดๆ ถึงเด็กน้อยจะดูเต็มใจให้หลอกก็เถอะ
    แต่คุณซอก็ละมุนไปหมดเลยอ่ะค่ะ อ่านแล้วเขินไปหมด คือเป็นเจนเทิลแมนสุด ยกเว้นตอนจบนี่แหล่ะ อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ไปซะงั้น โอ้ก๊อด! กร๊าวใจเว่อร์ เราจะฟ้องคุณแม่น้องแทรา! 5555555555555555

    น้องมินยองน่ารักมากฮื่อ พี่สาวขอหอมแก้มสักสองทีนะคะ ❤ ว่าแต่คนนี้คุณแด๊ดดี้จ้างมาเท่าไหร่คะ เป็นคิวปิดตัวน้อยๆ ให้แด๊ดดี้กับพี่สาวข้างบ้านได้เป็นอย่างดีเชียว

    อ้อ! ปล. เห็นด้วยกับน้องแทรามากๆ ค่ะสำหรับ 'คนเราจะดูดีได้แม้กระทั่งตอนเสยผมเลยหรอ' เสยผมทีไรใจสั่นไปหมด 유ㅡ유

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ❤️

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s