PLAY ME – JOHNIL

PLAY ME

PLAY ME LIKE A TOY THAT AIN’T YOURS

 

 

 

 

มุนแทอิลยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังโยกตัวไปอย่างเมามันส์กับจังหวะของเพลงร็อคหนักแน่น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ชายที่สูงที่สุดบนเวทีตรงหน้าซึ่งกำลังโยกตัวน้อยๆไปตามจังหวะที่ตัวเองเป็นคนคุม เมื่อเพลงจบลงพร้อมๆกับเสียงโห่ร้องอย่างชื่นชมของคนดู ปลายนิ้วที่เคยดีดเล่นอยู่บนสายเบสนั้นยกขึ้นเสยผมที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเล็กน้อย ปากเป็นกระจับยกยิ้มขึ้นที่มุมปากให้เพื่อนร่วมวง ก่อนดวงตาเรียวรีคู่นั้นจะหันมาสบกับเขาเข้าพอดี

 

 

แทอิลจ้องตอบกลับไปอย่างไม่ลดละ จนกลายเป็นอีกฝ่ายที่หลบสายตาไปก่อน

 

 

เรือนผมสีควันบุหรี่ที่โผล่ออกมาจากผ้านวมผืนหนานั้นผงกขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงจากโทรทัศน์ที่เปิดอยู่ในห้องนั่งเล่นแทรกผ่านเข้ามากระทบโสตประสาทเขาถึงห้องนอน

 

 

น้องสาวตัวแสบหันมามองเขาอย่างตกใจที่อยู่ๆก็เปิดประตูพรวดพราดออกมาจากห้องนอน

 

 

“เพิ่มเสียงอีก” แทอิลหันไปชี้สั่งเธออย่างร้อนรนเมื่อคนที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้เป็นคนเดียวกับที่เขายืนจ้องตาเมื่อสองเดือนก่อน

 

 

(พวกคุณเป็นวงน้องใหม่ที่เติบโตอย่างเร็วมากเลยนะครับ — ภายในสองเดือน !!)

 

 

(พวกเรากระหายความสำเร็จครับ) มือเบสของวงยกยิ้มตอบดูทะเล้นแต่แววตาของเขากลับเป็นประกายสื่อว่าที่พูดออกมานั้นพวกเขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆก่อนภาพจะตัดกลับไปที่แทยงนักร้องนำของวงที่ส่งสายตาปรามกลับไป แต่ดูเหมือนแมวกำลังขู่มากกว่า

 

 

แทอิลนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟานั่งดูอยู่เงียบๆข้างกับน้องสาวของตัวเองที่ก็ชื่นชอบวงนี้ไม่ต่างกัน

 

 

แต่แทอิลชอบมานานกว่านั้น ชอบมานานกว่าใครๆ

 

 

(มาถึงช่วงท้ายแล้ว มีอะไรจะฝากมั้ยครับ)

 

 

(เจอกันที่ MSG ครับ!)

 

 

แทอิลคอตกทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น … นิวยอร์ก — กับเงินในบัญชีที่ร่อยหรอลงทุกวันเพราะเขาดันตามคนๆนั้นไปทุกที่ เห็นทีต้องหาพาร์ทไทม์ทำเพิ่มอย่างช่วยไม่ได้ แล้วก็ … ทำตัวน่ารักๆกับแม่กว่าเดิมด้วย

 

 

น่าเบื่อแล้วก็เหนื่อยหน่อย … แต่คนๆนั้นก็หันมาทางเขาบ่อยขึ้นกว่าเดิม

 

 

มันก็คุ้มแล้วล่ะ

 

 

ถึงจะบอกว่าต้องทำตัวน่ารักๆกับแม่แต่สุดท้ายเขาก็แอบไปเจาะปากกับหูเพิ่มจนได้ และหลักฐานมันก็ชัดมากเมื่อมีโซ่เล็กๆคล้องอยู่ระหว่างห่วงที่เจาะบนริมฝีปากกับต่างหูอันใหม่ แล้วก็จะโดนแม่บ่นด้วยประโยคเดิมว่าทำตัวไร้สาระไม่สมกับอายุ 23 ปี

 

 

ก็แค่เจาะนู่นนี่นั่นเอง ถึงแม้เหตุผลจะไม่ได้มาจากความชอบของเขาก็เถอะ… มันเป็นเพราะว่าคนๆนั้นเอ่ยชมเจย์ มือกีต้าร์ของวงที่เพิ่งไปเจาะปากมา นั่นล่ะ … เขาเลยไปเจาะบ้าง

 

 

ครั้งนี้ก็เหมือนเคย แทอิลจ้องตรงไปที่คนๆนั้น เขาเจิดจ้ามากบนเวที และแสงทุกๆอย่างมันก็คงจะทำให้เขาไม่สามารถเห็นได้ว่าครั้งนี้แทอิลก็มา ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะยืนอยู่ชิดขอบรั้วเลยก็ตาม

 

ทำนองเพลงโปรดของแทอิลดังขึ้น แล้วคนๆนั้นก็ขึ้นไปยืนเล่นอยู่ใกล้ๆกับกลอง ซึ่งฮันซลกำลังรัวจังหวะอย่างเมามันส์จนเหงื่อกระเซ็นก่อนจะเดินกลับมาร้องคอรัสอีกครั้ง แล้วสายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปที่จอ LED ซึ่งกำลังฉายภาพนิ้วมือของมือเบสคนเก่งที่กำลังรัวเล่นทำนองบ้าคลั่งพวกนี้ มันมีบางอย่างที่แปลกไปจากเดิม นิ้วกลางข้างขวานั้นมีรอยสักเล็กๆโผล่มา ซึ่งดูน่าจะเป็นเลขโรมันที่มีค่าเท่ากับ 2

 

 

เห็นทีว่าต้องไปสักบ้างแล้วล่ะ — แทอิลจดสิ่งนั้นไว้ในใจแล้วกลับไปจดจ่อกับคนบนเวทีอีกครั้ง

 

 

สุดท้ายเขาก็ลากร่างพังๆหลังคอนเสิร์ตออกมายืนอยู่ริมถนน รอจังหวะที่จะได้เห็นคนๆนั้นเป็นครั้งสุดท้ายของวันนี้ แต่เหมือนพระเจ้าจะไม่เป็นใจเมื่อเขาโดนเบียดและบังจนไม่เห็นอะไรเลย

 

 

แทอิลเป็นผู้ชายที่จัดว่าตัวเล็กถ้าเทียบกับผู้ชายด้วยกัน เขาไม่เคยหงุดหงิดกับเรื่องนี้มาก่อนจนกระทั่งวันนี้ที่เขาโดนเบียดจากทุกทิศทางจนต้องยอมแพ้ล่าถอยออกมา เดินเลี่ยงเข้าไปในตรอกเล็กๆเพื่อจะทะลุไปอีกฟาก ไปยังเส้นทางที่จะพาเขากลับโรงแรม

 

 

กำลังจะก้าวพ้นออกจากตรอกนั้นก็มีมือๆหนึ่งกระชากฮู้ดของเขากลับเข้าไปก่อนจะลอยไปกระแทกกับกำแพงเย็นๆ

 

 

“ตามมาถึงนี่เลยเหรอ”

 

 

แทอิลตาโตเงยหน้ามองตอบกลับไป สมองกำลังทำงานอย่างหนักโดยมันพยายามประมวลผลว่าสิ่งที่ตาเห็นนี่มันใช่เรื่องจริงหรือไม่ จอห์นนี่ ซอ คนๆนั้นที่เขาเฝ้าดูมานานกระชากเขากลับเข้ามาในตรอกมืดๆ!!

 

 

“อะ — อ …” แทอิลอ้าปากพะงาบๆเหมือนปลาขาดน้ำ อยู่ๆก็เป็นใบ้ขึ้นมากะทันหัน อีกคนมองหน้าเขาแล้วยิ้มมุมปากอย่างที่ชอบทำ แต่ยิ้มแบบนี้ในตอนนี้ มันเยาะเย้ยกันสุดๆเลย…

 

 

“ทำไมล่ะ แต่ก่อนเก่งกว่านี้นี่ จ้องฉันไม่วางตาเลย —” ร่างที่ดูสูงอยู่แล้วยิ่งดูสูงกว่าเดิมเมื่อเจ้าตัวร่นระยะห่างระหว่างเราสองคนแล้วเท้าแขนลงกับกำแพงฝั่งที่แทอิลเพิ่งจะสะบัดหน้าหันไป

 

 

“อยากนอนกับฉันเหรอ” ปลายนิ้วด้านๆลากไปตามโครงหน้าของแทอิลเบาๆ ซึ่งร่างกายของเขาก็ตอบสนองสัมผัสนั้นทันทีอย่างน่าไม่อาย ร่างทั้งร่างสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัวหรือรังเกียจ

 

 

แต่มันอยากให้อีกคนสัมผัสให้นานกว่านั้น

 

 

มากกว่านั้น…

 

 

“โว้ว — ใจเย็นๆ ฉันทำให้ตกใจเหรอ” จอห์นนี่หัวเราะเบาๆเมื่อแทอิลยกแขนขึ้นมากอดตัวเองไว้หลวมๆ

 

 

“เปล่าครับ — ไม่ใช่ ผมไม่ได้กลัว” แทอิลเงยหน้าขึ้นมองอีกคน ก่อนจะวาดแขนที่เคยกอดตัวเองขึ้นโอบรอบคออีกคนแล้วออกแรงโน้มมันลงมา เอียงปรับองศาใบหน้าแล้วประทับจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากอีกคน

 

 

“พาผมไปสิ”

 

 

แทอิลมองแผ่นหลังกว้างๆของอีกคน ตอนนี้เราอยู่ในลิฟต์ของโรงแรมที่วงของจอห์นนี่พัก ซึ่งมันก็โรงแรมเดียวกับที่เขาจองห้องไว้นั่นล่ะ … ระหว่างทางมาที่นี่ อีกคนไม่คิดจะปิดบังตัวตนของเขาหรือของตัวเองเลยแม้แต่น้อย —จริงๆแล้วมันก็บ่อยอยู่เหมือนกันที่จอห์นนี่มีข่าวเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แต่เพราะเจ้าตัวดูจะไม่สนใจเลยกลายเป็นว่าคนอื่นก็พลอยมองเป็นเรื่องปกติไปด้วย

 

 

แต่แทอิล— พอคิดว่าตัวเองไม่ได้ต่างอะไรจากคนพวกนั้นเลยมันก็อดรู้สึกวูบโหวงแปลกๆไม่ได้

 

 

ร่างของเขาถูกต้อนให้เดินเข้าไปจนชิดขอบเตียงก่อนจะถูกผลักลงบนที่นอน ร่างสูงทาบทับลงมาแล้วป้อนจูบร้อนแรงให้ทันที จูบแรกที่เงอะงะของแทอิลค่อยๆถูกชักนำด้วยปลายลิ้นของอีกคนที่ลากเล่น หยอกล้อกับลิ้นของเขา ดูดดุนจนเกิดเสียงน่าอายแต่มันก็เทียบไม่ได้กับความรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องที่เกิดขึ้นยามที่ปลายลิ้นของอีกคนวาดแตะสัมผัสกับปลายลิ้นที่แลบออกมารออยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะถูกบดจูบลงมาอีกครั้ง

 

 

“อ่ะ — อือ อย่าแรง … ผมเพิ่งไปเจาะปากมา” แทอิลผวาโกยอากาศเข้าปอดก่อนจะรีบละล่ำละลักพูดออกไปเมื่ออีกคนมอบอิสระให้ ซึ่งจอห์นนี่ก็ปล่อยให้เขาหายใจหายคอได้ไม่นานก็เปลี่ยนไปจู่โจมช่วงลำคอแทน

 

 

“ชิ — เกะกะ” จอห์นนี่จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดเมื่อคอเสื้อฮู้ดที่เขาใส่อยู่มันรุ่มร่ามน่ารำคาญจนเจ้าตัวต้องจับกระชากคอเสื้อขึ้นมาแล้วถอดรั้งออกอย่างรวดเร็วจนเขาแทบยกแขนขึ้นตามไม่ทัน

 

 

“เดี๋ยวครับ ผม— อ๊ะ” แทอิลตะครุบปากอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงน่าอายหลุดออกมา เขาตามอารมณ์ของอีกคนไม่ทันแล้วและตอนนี้เหมือนจะถูกฉุดไปให้สติมันเตลิดกว่าเดิมเมื่อลิ้นที่หยอกล้ออยู่ในโพรงปากเขาเมื่อครู่นี้เปลี่ยนไปละเลงชิมยอดอกแทนเสียแล้ว

 

 

หลังจากนั้นความเย็นวาบจากเครื่องปรับอากาศในห้องก็ปะทะเข้ากับผิวของแทอิลเมื่ออีกคนผละออกไปหยิบมาอย่าง หลังมือที่เขาใช้ปิดปากตัวเองอยู่นั้นถูกดึงออกก่อนก้านนิ้วอีกคนจะส่งเม็ดยาบางอย่างเข้ามาในปากเขา

 

 

“กลืนลงไปครับเด็กดี มันจะทำให้นายสนุกขึ้น” มือเบสวัย 26 ปีพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงคล้ายกับกำลังหลอกล่อเด็กให้กินยาขมๆ แทอิลพอจะรู้ว่ามันคือยาอะไรและเขาก็ไม่คิดจะต่อต้านมันสักนิด

 

 

อีกคนเกี่ยวนิ้วเข้ากับโซ่เล็กๆของเขาเบาๆแล้วค่อยๆดึงรั้งมันขึ้นมา ซึ่งถ้าหากไม่อยากเจ็บตัว แทอิลจะต้องเคลื่อนไหวตามแรงดึงนั้นไปด้วย มือข้างนั้นนำพาเขามาที่ริมฝีปากของเจ้าตัวอีกครั้ง แล้วคราวนี้เราก็เริ่มจูบกันอย่างค่อยเป็นค่อยไปเพื่อสานต่ออารมณ์ที่คั่งค้าง

 

 

“อึก — ฮ้า…” ผวาอีกครั้งเมื่ออีกคนผละออกอย่างรวดเร็ว แทอิลไม่ปล่อยให้ทุกอย่างขาดตอน เขาพาร่างกายที่ร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆของตัวเองปีนขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของจอห์นนี่ จับชายเสื้ออีกคนเลิกขึ้นแล้วถอดมันโยนทิ้งก่อนจะขยับเบียดร่างที่แน่นไปด้วยกล้ามของอีกคนพลางส่งสายตาเว้าวอนขอให้ช่วยนำทางเขาที

 

 

จอห์นนี่ดันให้เขานอนลงทั้งๆที่สะโพกยังเกยอยู่บนหน้าตักของเจ้าตัว แทอิลเหยียดขาออกก่อนจะพันไว้รอบเอวของอีกคนแล้วออกแรงรั้งให้ตัวจอห์นนี่นั้นเข้ามาใกล้เขากว่าเดิม

 

 

เข็มขัดหนังของเขาถูกรูดถอดออกมาก่อนจะย้ายมามัดรวบมือของเขาทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน แล้วยกขึ้นไปวางอยู่เหนือศีรษะ แทอิลทำตามอีกคนอย่างว่าง่ายด้วยสมองที่เริ่มเบลอขึ้นเรื่อยๆเพราะฤทธิ์ยา ตอนนี้เขาต้องการแค่ให้อีกคนสัมผัสเขาให้มากขึ้นเท่านั้น

 

 

กางเกงถูกร่นลงไปกองอยู่ที่หน้าขาโดยไม่รู้ตัวก่อนมือซ้ายของจอห์นนี่จะโอบกุมรอบแท่งเนื้อร้อนๆของเขาแล้วรูดรั้งด้วยความเร็วที่แทอิลต้องผวาแอ่นหลังขึ้นมาเพราะอารมณ์ที่ถูกจุดอย่างรวดเร็ว มือขวาข้างที่ว่างแตะไล้วนอยู่รอบๆห่วงที่เจาะอยู่บนริมฝีปากของเขา ก่อนนิ้วกลางที่สลักเป็นเลขโรมันที่เขาเห็นจะแทรกผ่านเข้ามาในโพรงปากเขี่ยเล่นกับลิ้นของเขาจนเขาตอบสนองกับนิ้วนั้น จอห์นนี่ถึงครางรับออกมาอย่างพอใจ

 

 

มือข้างที่กุมรอบแกนกายของเขานั้นยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปอย่างไม่หยุด ส่วนนิ้วที่เคยดีดอยู่บนสายเบสทุกคืนนั้น ตอนนี้กำลังลากออกมาจากโพรงปากของแทอิล แตะไล่ไปบนผิวกายของเขาทุกซอกมุม แล้วผลุบหายเข้าไปในส่วนลึกของร่างกายเขาช้าๆ

 

 

แทอิลอ้าปากค้างกับความเจ็บที่แล่นขึ้นมา แต่มันก็ถูกกลบด้วยความรู้สึกแปลกๆทันทีเมื่ออีกคนกดนิ้วกระแทกเข้ากับผนังด้านในซ้ำๆจนเขาชาวาบไปทั้งตัว

 

 

“อือ — ตรงนั้น” แทอิลผงกหัวขึ้นมามองมือของอีกคนที่ส่งนิ้วเข้าไปกระแทกจุดเดิมย้ำๆ จับมือที่กำลังรูดรั้งแกนกายให้ชะลอความเร็วลงเมื่อเขาเริ่มรู้สึกดีกับสิ่งที่อีกคนกำลังทำ

 

 

และนั่น เขาอยากให้เป็นตัวตนของจอห์นนี่ที่กระแทกเข้ามาที่จุดนั้นซ้ำ

 

 

การกระทำทุกอย่างที่กำลังดำเนินไปบวกกับฤทธิ์ยาทำให้แทอิลต้องทิ้งศีรษะลงกับพื้นเตียงอีกครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน —เหนื่อยกับความต้องการที่มันมากขึ้นๆ

 

 

แล้วก็ผวาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อช่วงล่างถูกเติมเต็มจนคับแน่น

 

 

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังในยามที่อีกคนดันกายเข้ามา

 

 

ก่อนจะสะดุ้งเมื่อส่วนปลายมันกระแทกเข้ากับจุดสำคัญพอดีและเหมือนเจ้าตัวจะรู้ ถึงได้ย้ำกายเข้าออกอยู่อย่างนั้น แทอิลไม่รู้แล้วว่าหลังจากนั้นเขาต้องอยู่ในสภาพไหนบ้าง

 

 

แต่เขาจำได้ว่ามันเสียวแทบขาดใจในตอนที่อีกคนให้คว่ำหน้าลงแล้วโก่งสะโพกให้กระแทกซ้ำๆอยู่อย่างนั้น

 

 

เข็มขัดที่รัดรอบข้อมือยังไม่ถูกปลดออก และตอนนี้มันก็เสียดสีจนถลอกไปหมด แต่แปลกที่แทอิลกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลยสักนิด

 

 

ทุกอย่างสิ้นสุดลงเมื่อยาหมดฤทธิ์และแทอิลก็ปลดปล่อยออกมาอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป แล้วเขาก็ปล่อยกายให้จอห์นนี่ครอบครองอย่างสมบูรณ์แบบ

 

 

“นี่ —”

 

 

“—ตื่นเร็ว” แรงเขย่าและเสียงที่ดังอยู่ข้างหูเรียกให้แทอิลค่อยๆยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมา ปรับโฟกัสอยู่นานกว่าจะเห็นว่าจอห์นนี่ที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วมายืนเขย่าปลุกตัวเขา

 

 

“ฉันต้องไปแล้วล่ะ ไม่งั้นตกเครื่องแน่” พอได้ยินเช่นนั้นแทอิลก็ตื่นเต็มตาทันที ก่อนจะค่อยๆยันกายที่ล้าไปทุกส่วนขึ้นนั่งช้าๆ มองอีกคนที่วุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์

 

 

“นายชื่ออะไร”

 

 

“แทอิลครับ” แทอิลก้มหน้าตอบด้วยความรู้สึกที่หลากหลายมันทั้งกระดากอายและสมเพชตัวเองแปลกๆที่ยอมให้อีกคนทำกับเขาตามอำเภอใจโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ได้รู้จักแม้แต่ชื่อ

 

 

“นายไม่ได้กลับไฟล์ทเดียวกับฉันเหรอ”

 

 

“ครับ — แต่ว่า” แทอิลขยับออกจากผ้าห่ม ห้อยขาลงข้างเตียงแล้วเอื้อมมือไปจับเข็มขัดของอีกคน ดึงรั้งให้เดินเข้ามาหา

 

 

“อยู่ต่ออีกสักวันได้มั้ย” แทอิลกลัว ว่าถ้าหากออกจากห้องนี้ไปแล้ว เขาจะไม่ได้อยู่ใกล้กับจอห์นนี่แบบนี้อีก

 

 

“ได้สิ เด็กดี” มือข้างนั้นยกขึ้นมาวางบนหัวของเขาแล้วลูบเบาๆ ก่อนจะลากลงไปดันไหล่ของแทอิลให้กลับไปนอนราบบนเตียงเหมือนเดิม

 

 

 

 

The End

เราเป็นคนใสๆนะ จริงๆ (ไสจังแร— แค่กๆ)

Advertisements

2 thoughts on “PLAY ME – JOHNIL

  1. สวัสดียามเช้าค่ะคุณGriz
    เงยหน้าจากPrimary SourceมาเจอฟิคของคุณGirzถือว่าเป็นเรื่องดีๆรับวันใหม่เลยทีเดียว ขอพักสายตาสักหน่อยก็แล้วกัน
    เริ่มด้วยการมองแรง(?)ใส่กันแบบนี้คาดว่าถัดไปจะต้องเจออะไรเด็ดดวงอย่างแน่นอนเลย
    โธ่ คุณแฟนบอย ทุ่มเทมากจริงๆค่ะ ยอมใจเลย บินตามนี่พอว่านะคะ แล้วยังไปเจาะปากตามที่เขาชมเมมเบอร์อีก โห
    นึกภาพตาม คุณมุนเจาะปาก แล้วมีโซคล้องกะหูอีก โอ้โฮ ฟหกด่าสวฟหกด่าสว
    ถถึงจะบอกว่าทำตัวไม่น่ารักกะแม่แล้วก็เงินเก็บร่อยหรอ แต่สุดท้ายก็ตามไปติ่งอยู่ดี เอ๊ะคุ้นๆ สะท้อนชีวิตติ่งมากๆค่ะ บอกไม่มีๆ สุดท้ายก็เปย์ มาทีไรก็ไปทุกงานอะไรแบบนี้ แต่คุณมุนในเรื่องนี้เขาขั้นกว่า 55555
    มีแพลนจะไปสักตามด้วย แหม ได้เห็นได้สัมผัสรอยสักซะแนบชิดขนาดนี้คิดว่าลายที่ไปสักไม่น่าจะผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับเนอะ
    ลุคคล้ายๆจะใจร้อนรุนแรง แต่พอคุณแฟนบอยคนนี้บอกว่าเจ็บเพิ่งไปเจาะปากมาก็ดูละมุนละม่อม(?)ได้เหมือนกัน
    แล้วสุดท้ายนี่คืออะไรคะ แค่บอกให้อยู่ต่อคุณมือเบสก็อยู่ต่อเลยหรอคะ ตกเครื่องมั้ย? ยังไงกัน 555555 สรุปคือตัวเองก็สนใจคุณแฟนบอยอยู่แล้วด้วยหรือเปล่านะ? หืม? หืม? หืม?
    ขอบคุณสำหรับพลังงานท่วมท้นตั้งแต่เช้านี้นะคะ 🙂

    Liked by 1 person

  2. วันนี้ได้ตื่นมารับพอร์นแต่เช้าเลยค่ะ ดีจุม -..-)
    จอห์นนี่ก็ใจง่ายนะคะ เขาขอให้อยู่ต่อก็ตกลงแบบนี้เลยหรอม ติดใจแทอิลแล้วสินะคะ หุหุหุหุห

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s