Surrender to the moon

 

 

⌈Surrender to the moon⌋

 

 

tumblr_maekmqxoo81qknee5o1_400.gif

[ Johnny x Taeil ]


 

 

 

ซอยองโฮเป็นเจ้าของธุรกิจสิ่งพิมพ์ที่ยิ่งใหญ่และประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยด้วยวัยเพียง 26 ปี นอกจากจะร่ำรวยแล้วเขายังหล่อ แน่นอนล่ะ สาวๆค่อนประเทศลงความเห็นว่าอยากจะไปนอนอยู่ใต้ร่างเขาแล้วขอขยุ้มผมที่ดูนุ่มสลวยของเขาอย่างสุขสมสักครั้ง

 

แต่เขากลับไม่ใช่หนุ่มเจ้าสำราญอย่างที่ใครๆเห็นว่าเขาเป็น เขาจะดื่มเมื่อออกงานหรือไม่ก็นานๆครั้งเท่านั้น และเขามักจะบริจาคทรัพย์สินส่วนหนึ่งให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในทุกๆเดือนนั่นคือสิ่งที่ทุกคนรู้ และเห็น—

 

แต่แน่นอนว่าทุกๆคนมีความลับ

 

และความลับของซอยองโฮก็คือเด็กหนุ่มอายุ 16 ปีที่ชื่อมุนแทอิล

 

สงสัยอยู่ไม่น้อยว่าคนที่แทบจะพุ่งตัวเข้ามาหาทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามานั้นหายไปไหน แต่พอมองเข้าไปเห็นร่างเล็กๆนอนคุดคู้อยู่บนพื้นริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สามารถเห็นวิวได้ทั้งเมืองก็เข้าใจได้ทันที เด็กน้อยของเขากำลังหลับ แทนที่จะนอนหนุนหมอนดีๆอีกคนกลับเลือกที่จะเอาหมอนใบโตมากอดซุกไว้แทน เคยบอกหลายครั้งแล้วว่าให้ไปงีบบนโซฟาดีๆหรือไม่ก็ไปนอนที่เตียงเลยแต่อีกคนก็ยังรั้นจะมานอนตรงนี้ให้ได้

 

แต่ก็ยอมเขาหน่อยล่ะนะ ในเมื่อนี่มันเป็นมุมโปรด

 

ถอดสูทออกพาดไว้กับพนักโซฟา ก้าวขายาวๆเข้าไปหาอีกคนอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบพลางคลายปมเนกไทและปลดกระดุมที่ข้อมือออกก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆมองแพขนตาที่แนบลงกับผิวขาวๆ มองริมฝีปากแห้งผากที่น่าจับมาบดจูบลงโทษให้มันปริแตกออก นี่ก็บอกหลายครั้งแล้วเหมือนกันว่าให้ดื่มน้ำเยอะๆ

 

มุนแทอิลเป็นเด็กที่เขารับมาเลี้ยงจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อสี่เดือนที่แล้ว ทราบความจากผู้ใหญ่ที่นั่นว่าเด็กคนนี้อยู่มาตั้งแต่อายุยังไม่ถึงปีและยังคงอยู่จนกระทั่งอายุ 16 ไม่ได้รับการศึกษาในสถาบันอย่างที่ควรจะเป็น แต่เจ้าตัวก็มักจะแสวงหาความรู้ใส่ตัวอยู่เสมอและที่น่าทึ่งคือเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ในการเล่นกีต้าร์ ซอยองโฮได้มีโอกาสชมการแสดงในวันที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจัดขึ้นเพื่อขอบคุณเขา เสียงกีต้าร์และเสียงนุ่มๆของแทอิลทำให้เขาสงบและผ่อนคลายได้อย่างน่าอัศจรรย์ และนั่นทำให้เขาเอ่ยปากขอตัวเด็กคนนี้มา

 

สางผมสีสว่างที่เขาให้ช่างมาทำให้อีกคนเบาๆเมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่ควรจะตื่นได้แล้ว หัวคิ้วของอีกคนมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยก่อนดวงตาเรียวเล็กจะเปิดขึ้นช้าๆ

 

“คุณซอ—” อีกคนทิ้งหมอนที่กอดอยู่แล้วโผเข้ามาหนุนตักเขาและกอดเอวไว้แน่นทันที “—เหนื่อยมั้ยครับ”

 

“บอกให้เรียกยองโฮไง” ลูบหัวอีกคนเบาๆซึ่งเจ้าตัวก็ตอบสนองโดยการเอาหัวมาถูไถกับฝ่ามือของเขาเหมือนแมว

 

“ไม่เอาครับ แบบนั้นมันไม่สุภาพเลย” สุดท้ายเจ้าตัวก็ผละออกจากตัวเขาแล้วลุกขึ้นนั่ง เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาใหญ่เกินไปสำหรับขนาดตัวของอีกคนจนคอเสื้อเกือบจะตกไหล่ข้างหนึ่งลงมาอยู่แล้ว

 

“เอาเสื้อฉันมาใส่อีกแล้วนะ” แตะนิ้วไล้บริเวณแอ่งไหปลาร้าของอีกคนเบาๆก่อนจะดึงเสื้อขึ้นให้

 

“แต่คุณซอก็ไม่เคยดุผมนี่” แทอิลส่งยิ้มบางๆมาให้แล้วบิดขี้เกียจก่อนจะหาวออกมาหวอดใหญ่

 

“อา— นอนไม่พอสินะ เมื่อคืนฉันกวนนายทั้งคืนเลย” อีกคนชะงักทันทีก่อนที่แก้มขาวๆนั่นจะค่อยๆซับสีเลือดขึ้นมาจางๆ

 

“ไม่ได้กวนสักหน่อยครับ” อีกคนพูดออกมาเบาๆจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบแต่เขาก็ยังได้ยินอยู่ดีในเมื่อทั้งห้องตอนนี้เงียบสนิท ยิ้มบางๆกับตัวเองหลังจากแหย่ให้อีกคนเขินได้ ยกมือขึ้นเกลี่ยผิวแก้มอีกคนก่อนที่มือข้างนั้นจะถูกดึงไปแล้วค่อยๆถอดนาฬิกาออกจากข้อมือเขา

 

“คุณซอไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผมจะทำมื้อเย็นให้ทาน”

 

“ฉันเรียกเชฟจากบ้านใหญ่มาทำให้แล้วล่ะ นายน่ะมานวดให้ฉันตอนแช่น้ำดีกว่า” อีกคนทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น อาสาเข้าไปเตรียมน้ำให้เขา

 

ร่างสูงโปร่งยืนพิงกรอบหน้าต่างดูท้องฟ้าที่กลายเป็นสีส้มและม่วงผสมปนกันไป กำลังคิดอะไรเพลินๆนิ้วเล็กๆที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อออกมาของแทอิลก็สะกิดที่ต้นแขนเขาเบาๆ เมื่อหันไปอีกคนก็ปลดกระดุมเสื้อให้ทันทีจนหมด มือเล็กๆกำชายเสื้อของเขาแล้วดึงให้เดินตามเจ้าตัวเข้าไปในห้องน้ำ

 

เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้น ตามด้วยเข็มขัดที่ส่วนหัวตกกระทบพื้นจนส่งเสียงดังก้องไปทั่วทั้งห้อง มือเล็กๆสั่นเทาเล็กน้อยยามต้องเลื่อนซิปกางเกงของอีกคนลง ก่อนเจ้าตัวจะหยุดแล้วหันหลังกลับไปซุกหน้าลงกับฝ่ามืออย่างเขินอาย ไม่ว่าจะผ่านมากี่ครั้งแล้วเด็กน้อยของเขาก็ยังคงไม่ชิน และนั่นมันก็น่าเอ็นดูมากๆ

 

เขาจัดการกับเสื้อผ้าที่เหลือบนตัวแล้วก้าวลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ ตอนนั้นแหละเด็กน้อยของเขาถึงยอมหันกลับมา ยืนเข่าบนพื้นห้องน้ำอยู่ด้านหลังเขา วักน้ำขึ้นมาราดรดบนไหล่ทั้งสองข้างให้ ลากมือลูบผ่านมาแถวๆบ่าแล้วลงน้ำหนักกดนวดเบาๆ

 

“อืม— ไม่อาบด้วยกันเหรอ”

 

“คุณถามแบบนี้ทุกรอบผมก็ปฏิเสธกลับไปทุกรอบ ลืมแล้วเหรอครับ”

 

“อาบพร้อมกัน จะได้เสร็จพร้อมกัน ได้ทานมื้อเย็นเลยไง” หมุนตัวกลับแล้วยกแขนขึ้นวางเท้าขอบอ่างไว้ มองหน้าอีกคนที่ทำหน้าตาเลิ่กลั่กไม่ยอมสบตาเขา

 

“อ่า— สิ้นเดือนที่ไมอามี่จะมีเทศกาลดนตรี คุณซอจะไปมั้ยครับ”

 

“หึหึ…” โดนเปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว “ช่วงนั้นว่างพอดีเลยล่ะ ปีนี้คงได้ไปสักที — นายอยากไปเหรอ”

 

“คือ… ผมเข้าไม่ได้นี่ครับ อายุยังไม่ถึง 18 เลย ผมเห็นว่าคุณซอชอบ…” อีกคนก้มหน้าพูดจนคางแทบจะชิดอก ดูก็รู้ว่าอยากไป ทั้งๆที่ก็ไม่ใช่แนวเพลงที่เด็กนี่ชอบเลยสักนิด

 

งั้นขอคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยแล้วกันว่าอยากไปเที่ยวกับเขา

 

“ไปกับฉัน เข้าได้อยู่แล้วล่ะ” พูดพลางยกมือขึ้นลูบหัวอีกคนเบาๆ

 

“อ๋า— ผมเปียกหมดแล้ว” อีกคนทำหน้ามุ่ยแล้วเอาหัวหลบจากฝ่ามือเขา

 

“เปียกแล้วก็มาอาบน้ำด้ว—” ยังพูดไม่ทันจบประโยคอีกคนก็ลุกขึ้นก้าวขาลงมานั่งในอ่างน้ำ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกลู่แนบไปกับผิวกายจนแทบจะเห็นสัดส่วนอีกคน ติดที่ว่าบางส่วนนั้นถูกบดบังด้วยฟองสบู่ไปเสียก่อน

 

“พอใจแล้วใช่มั้ยครับคุณซอ—” เขาหัวเราะเบาๆกับสีหน้าไม่สบอารมณ์ของอีกคน ถึงแทอิลจะเป็นเด็กดีแต่ก็ดื้ออยู่ไม่น้อย แถมดื้อกับเขาคนเดียวเสียด้วย “—ขอบคุณนะครับ”

 

“อือฮึ—” จับรั้งต้นคออีกคนให้ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะฝังจุมพิตบางเบาลงบนหน้าผาก ค้างไว้เนิ่นนานเพื่อซึมซับความรู้สึกอิ่มเอมใจแล้วผละออกมาช้าๆ ทิ้งให้คนถูกกระทำนั่งตีฟองสบู่เล่นอย่างเขินอาย

 

 

 

และแล้ววันที่เด็กน้อยของเขารอคอยก็มาถึง ซอยองโฮเดินตามหลังเด็กน้อยของเขาที่วันนี้แววตาเป็นประกายมากเป็นพิเศษและเดินเร็วกว่าปกติ เขารู้ว่าอีกคนอยากกระโดดโลดเต้นจะแย่ แต่ก็ยังคงพยายามเก็บอาการไว้ มือใหญ่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายคุยกับเลขาพร้อมกับกำชับว่าให้ติดต่อเรื่องงานได้ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าเขาจะมาพักผ่อนแต่เขาก็ไม่อยากเสียโอกาสดีๆเรื่องงานหรือพลาดอะไรไป

 

ครั้งนี้เขามากับแทอิลแค่สองคน ไร้ซึ่งผู้ติดตาม เหตุผลแรกคือต้องการความเป็นส่วนตัว ส่วนเหตุผลอีกข้อก็คือ — อย่างที่เคยบอก มุนแทอิลถือเป็นความลับของเขา — เรามาถึงโรงแรมกันตอนบ่ายแก่ๆ หลังจากเช็คอินเรียบร้อยแล้วเขาก็พาอีกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมาอาบแดดที่ชั้นลอยของโรงแรม ส่วนแทอิลก็นอนแช่จากุชชี่กลางแจ้งอย่างสบายใจถึงแม้จะเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้ลงไปที่หาด แต่สภาพหาดตอนนี้นั้นที่ยืนก็แทบจะไม่มีแล้ว

 

“คุณซอ…” เขาถอดแว่นกันแดดออกแล้วลุกขึ้นนั่งเมื่ออีกคนเดินมาหา อดไม่ได้ที่จะไล่สายตาสำรวจร่างกายที่ต้องแสงอาทิตย์ของอีกคนในเมื่อตอนนี้เจ้าตัวเปลือยท่อนบนอยู่

 

มันงดงามเหมือนเดิม แต่เขาก็ชอบเวลาที่ผิวกายเปลือยเปล่าของอีกคนต้องแสงจันทร์มากกว่า

 

“… อยากให้ … อยากให้ผมทำอะไรให้มั้ยครับ” อีกคนทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นข้างๆเก้าอี้ตัวที่เขานอนอาบแดด

 

“หือ— ทำอะไรกันล่ะ”

 

อีกคนทำท่าทางอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา เบามากจนเขาต้องเอียงหัวเข้าไปฟังใกล้ๆ

 

“ผม…เกรงใจ คุณซอให้ผมมากมายเหลือเกิน” พูดจบอีกคนก็ซบหัวลงกับหน้าขาเขา

 

“ฉันให้นายได้มากกว่านี้อีกแทอิล แค่นายเอ่ยปากขอ” กดจูบลงบนกลุ่มผมของเด็กน้อยเบาๆ ซึ่งเจ้าตัวก็ครางฮือในลำคอเบาๆทันทีเหมือนแมวที่พอใจในสัมผัสจากเจ้านาย

 

คืนนั้นเด็กน้อยของเขาดื้อกว่าทุกวัน จากที่ไม่เคยร้องขอแอลกอฮอล์กลับดื้อจะลองให้ได้จนเขาต้องเป็นฝ่ายหยุดดื่มเพื่อจะมาดูแลอีกคนแทน ดนตรีแนวอิเล็กทรอนิกส์ในงานวันนี้สนุกถึงใจเขาอย่างถึงที่สุด และดูเหมือนว่าอีกคนจะถูกใจเช่นกัน เพราะทั้งเต้น เล่น กระโดดแบบจัดเต็มมาก อยากจะถ่ายคลิปเก็บไว้ให้อีกคนได้ดูหลังได้สติ เพราะตอนนี้ดูเหมือนอีกคนจะโดนมอมเมาด้วยดนตรีและแอลกอฮอล์ไปแล้ว

 

สุดท้ายจำต้องแบกแทอิลขึ้นหลังแล้วเดินกลับโรงแรม ปล่อยเจ้าตัวให้นั่งคอพับคออ่อนอยู่ปลายเตียง ส่วนเขาก็เข้าไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้

 

“ดื้อนักนะ เป็นยังไงล่ะ” แทอิลดูเหมือนจะรู้ตัวว่าถูกดุอยู่เพราะเจ้าตัวกระเด้งตัวขึ้นมานั่งจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องทันทีก่อนจะนั่งกุมขมับตัวเองเพราะคงโดนอาการมึนหัวเล่นงานเข้า ทรุดตัวลงนั่งข้างๆแล้วเอาผ้าขนหนูที่ชุบน้ำมาแล้วแตะเข้าที่ลำคออีกคนเบาๆ

 

แต่แทอิลกลับจับมือของเขาไว้ แล้วพลิกตัวขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักของเขา กลุ่มผมสีสว่างคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มเมื่ออีกคนวางหน้าผากแนบลงกับลาดไหล่ของเขา

 

“อะไรหือ…” หันไปจุมพิตที่แก้มของเด็กน้อยเบาๆที่ตอนนี้ยอมปล่อยมือของเขาให้เป็นอิสระแต่กลับยกแขนตัวเองขึ้นมาโอบรอบคอเขาแทน

 

“ทำไมคุณซอไม่ทำ—”

 

“… ทำอะไร” ถามไปอย่างนั้นๆ จริงๆเขารู้ว่าแทอิลพูดถึงอะไร ความลุ่มหลงของเขาที่มีต่อเด็กคนนี้มันทำให้ทุกอย่างเกินเลยไปไกลภายในเวลาสองเดือนที่อยู่ด้วยกัน เขาสั่งตัวเองไว้ว่าต้องให้ความสุขกับอีกคนด้วยปากหรือไม่ก็มือเท่านั้น เขายินดีที่จะทำให้อีกคนแล้วหายไปจัดการตัวเองเงียบๆ แต่เด็กน้อยผู้ที่เห็นเขาเป็นทุกอย่างในชีวิตตั้งแต่วินาทีที่รับอีกคนมาอยู่ด้วย แทอิลเรียนรู้ที่จะทำแบบนั้นให้เขาบ้าง นานๆเข้าสายตาที่อีกคนมองมาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความเว้าวอน

 

“ให้ผมเป็นของคุณซอ” เด็กน้อยผละออกมาจากไหล่ แล้วเข้ามาจ้องตาเขาในระยะประชิด ในประโยคที่พูดมานั้นไม่มีความเขินอายหรือลังเลใจเหมือนเคย

 

“นายเป็นของฉันอยู่แล้—”

 

“ไหนว่าจะตามใจผมไง” ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีเด็กน้อยของเขาก็เถียงสวนขึ้นมาทันควัน เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่ได้รำคาญหรือหงุดหงิดอะไร แต่เป็นเพราะเขาหงุดหงิดตัวเองที่ดูเหมือนจะอ่อนข้อให้เด็กคนนี้อีกแล้ว

 

“ฉันตามใจจนนายเสียคนแล้วสินะเนี่ย” แตะฝ่ามือทั้งสองข้างประคองใบหน้าอีกคน เกลี่ยนิ้วโป้งไล้ไปบนผิวเนื้อเนียนๆ ของเหลวอุ่นๆตกลงมาใส่ที่หลังมือเขา แทอิลกำลังร้องไห้ ไร้เสียงสะอื้นแต่น้ำตาที่ได้เริ่มไหลนั้นก็ยังคงไหลลงมาอย่างเรื่อยๆด้วยอารมณ์น้อยใจ

 

เด็กคนนี้ชอบคิดว่าเขาไม่ได้รัก หรือไม่ก็อาจจะเป็นปมของอีกคนที่คิดว่าไม่มีใครรักเขาเลยแม้กระทั่งพ่อกับแม่

 

“ผมยอมทำให้คุณได้ทุกอย่าง”

 

“ชู่—” ส่งเสียงให้อีกคนหยุดพูดจาตัดพ้อ มันไม่จริงเลยสักอย่างในสิ่งที่อีกคนคิดเกี่ยวกับเขา “—ฉันต่างหากที่ทำให้นายได้ทุกอย่าง”

 

แนบริมฝีปากทาบทับลงบนริมฝีปากที่สั่นระริกของอีกคน ขบเม้มดูดดึงอย่างเอาแต่ใจแล้วบดจูบลงไปให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เมื่อผละออกมาให้อีกคนได้หายใจ ร่างเล็กๆก็ผวาเข้าหาเขาอย่างคนที่ไม่พอทั้งๆที่ตัวเองกำลังจะขาดใจ ปลายลิ้นตวัดหยอกล้อกันอยู่ด้านนอกก่อนเขาจะเข้าไปครอบครองแล้วพลิกตัวจับอีกฝ่ายกดลงกับที่นอนนุ่มๆ เรียวขาเล็กๆยกขึ้นเกี่ยวสะโพกเขาไว้แล้วบดเบียดตัวเข้าหาตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

 

คืนนั้นเขาทำให้แทอิลได้รู้ว่าเขาจะพอใจได้อย่างไร และเขาก็ได้เรียนรู้ว่าเด็กน้อยของเขาชอบให้สัมผัสแบบไหน ทุกอย่างจบลงในตอนเช้ามืด ร่างเล็กๆซบลงกับแผ่นอกกว้างอย่างไร้เรี่ยวแรงเป็นเขาที่ต้องอุ้มอีกคนไปอาบน้ำและจัดการให้อีกคนได้สบายตัว

 

“ห้ามทิ้งผมนะ—” ชะงักมือที่กำลังจะห่มผ้าให้อีกคน เมื่อหันไปมองก็พบว่าเจ้าตัวยังคงหลับตาอยู่ ไม่แน่ใจว่าเหนื่อยจนไม่อยากลืมตาหรือละเมอพูดออกมากันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เอื้อมมือไปลูบหัวอีกคนเบาๆแล้วจุมพิตที่หน้าผากส่งอีกคนเข้าสู่นิทราโดยหวังว่ามันจะช่วยให้อีกคนได้พักผ่อนและมีฝันที่ดี

 

สองเดือนผ่านไปกับการทำงานอย่างหนัก หลายวันแล้วที่เขาต้องอยู่ประชุมจนดึกดื่น คืนนี้ก็เช่นกัน กว่าจะกลับมาถึงเพนท์เฮ้าส์เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ และแทอิลก็มักจะเข้านอนไปแล้วแต่คืนนี้กลับไม่ใช่ เด็กน้อยนั่งเกากีต้าร์พลางร้องคลอไปด้วยเบาๆอยู่ที่ปลายเตียง แต่ก็เลิกสนใจสิ่งที่ทำอยู่ทันทีเมื่อเขาเปิดประตูห้องนอนเข้ามา

 

“เหนื่อยมั้ยครับ” อีกคนมักจะถามเขาแบบนี้ทุกครั้งที่เขากลับมา ถึงแม้ว่าทั้งวันจะเหนื่อยขนาดไหน แต่แค่เพียงยองโฮได้ยินคำถามนี้จากแทอิล ความเหนื่อยล้าก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

 

เขาส่ายหน้าแล้วเดินไปนั่งลงกับพื้นตรงหน้าอีกคน แทอิลเอากีต้าร์หลบไปวางข้างตัวแทบไม่ทันเมื่อเขาซบหน้าลงกับขาอีกคน

 

“เหนื่อยมากเลยเหรอครับ” มือเล็กๆทั้งสองข้างส่งมาลูบลาดไหล่ของเขาไปมาก่อนจะบีบให้เบาๆ

 

“เหงามั้ย…” เงยหน้าขึ้นถามอีกคน ที่เม้มปากไว้แน่นทันทีที่ได้ยินคำถาม นัยน์ตาไหวระริกเล็กน้อยจากน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมา

 

“อย่ากังวลไปเลยครับ คุณซอมีเรื่องที่ต้องจัดการเยอะแล้ว”

 

“เรื่องของนายก็ด้วย” เขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูท แทอิลนิ่งไปทันทีราวกับถูกสะกด ซอยองโฮบรรจงสวมแหวนแพลทินัมเนื้อเกลี้ยงที่ถึงแม้จะดูไม่หรูหรานักแต่ก็มีค่ามากและดูเข้ากับอีกคน บนนิ้วนางข้างซ้ายของเขาก็ใส่ไว้เหมือนกัน ใส่ไว้ก่อนที่จะเข้ามาหาอีกคน แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ทันได้สังเกต

 

“เราอาจจะแต่งงานกันไม่ได้ คงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ” เขาจับรวบมือทั้งสองข้างของอีกคนไว้ ไล้ปลายนิ้วบนผิวเนื้ออีกคนเบาๆอย่างรักใคร่ แทอิลไม่ได้ร้องไห้ดีใจอย่างผู้หญิงที่ถูกขอแต่งงาน แต่อีกคนกลับเม้มปากไว้แน่นอย่างพยายามให้ตัวเองหยุดยิ้ม

 

“เกินไปแล้วครับยองโฮ” เขายิ้มทันทีที่ในที่สุดอีกคนก็ยอมเรียกเขาว่ายองโฮ

 

“ผมให้คุณได้ทุกอย่างเลยครับที่รัก” แนบริมฝีปากลงจูบที่หัวเข่าอีกคนเบาๆ ก่อนมือเล็กๆคู่นั้นจะประคองใบหน้าของเขาให้เงยขึ้นไปรับรางวัลเป็นจูบหวานล้ำ

 

 

 

The end


 

 

 

 

2017-04-13

ขอบคุณคนอ่านที่ทักมาถามมากเลยนะคะ

เราไม่ได้ปิดให้อ่าน แต่ช่วงที่ลงครั้งแรก wp มันรวน

เราเลยลงทั้งจากทรศ.แล้วสุดท้ายก็มาอัพในเว็บอีกที

แล้วหลังจากนั้นเราก็กลับไปกดอัพต่อในแอพอีกทีด้วย

ซึ่ง ในแอพมันไม่มีเนิ้อหา เลยว่างเปล่าอย่างที่เห็น

แง

ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้กันนะคะ TT

 

Advertisements

4 thoughts on “Surrender to the moon

  1. โอ่โหวว เปิดเจอฟิคตอนตีห้า รับsin รับporn เริ่มต้นวันจริงๆค่ะ คุณซอจะว่าหลอกเด็กก็..ยังไงดี 555 รับเขามาดูเเลขนาดนี้เเล้วห้ามทิ้งนะ!

    Like

  2. แค่เห็นอายุระหว่างคุณซอกับเด็กน้อยมุนแทอิลหัวใจก็กระตุกแล้วค่ะ ฮืออออออออออออออออ ชอบความอายุห่างกันมาก ๆ คุณซอจะอบอุ่นขนาดนี้ไม่ได้ ใจสั่นประหนึ่งเป็นเด็กน้อยมุนแทอิลเอง เขินมากเลยค่ะ ฮือออออ เด็กมุนก็ยอมให้เขาทุกอย่าง คุณซอก็ทำให้ได้ทุกอย่าง ไปค่ะ ไปรักกันบนดางอังคาร อิจฉาาาาาาาา คุณซอบอกตามใจจนเสียคนแต่ก็ดูจะตามใจตลอดไปเลยนะคะ ตอนเด็กมุนอ้อนนี่มันนนนน ฮึ่ยยย ไม่ทนนนนน น่ารักไปแล้วววววว ไม่แปลกใจที่คุณซอทั้งรักทั้งหลงขนาดนี้ แล้วตอนสวมแหวน ฮึก ใจบางมากค่ะ อ่านไปยิ้มไป พอเด็กมุนยอมเรียกว่ายองโฮ ยองโฮก็ยอมสิโรราบแก่เด็ก 16 เลยนะคะ การจูบหัวเข่านี่มันกร้าวหัวใจเหลือเกิน เหมือนยองโฮบอกว่า ยอมหมดแล้วทุกอย่าง แล้วมุนแทอิลก็ให้รางวัล เหมือนอัศวินที่ยอมทุกอย่างให้เจ้าชายเลยค่ะ ฮืออออออออออออ ไม่ไหวแล้ววว ชอบมากเลยค่ะะะ

    Like

  3. ฮอลลลลลล
    คุณซอหลอกกินเด็กอะค่ะ
    หรือเด็กหลอกให้คนแก่กิน
    อะนนี้ก็ยังงง 555
    ฟินไปถึงเกาหลีเลยค่ะ

    Like

  4. โอ้โหวววววว คุณซอมีแต่เขาเลี้ยงไว้ใช้วันหน้า นี่ไม่รอวันหน้าเลยยยย ใช้งานเลย ฮื่ออออ ใจบางเลอออ แต่น้องแทอิล อายุ 16 คือกระชุ่มกระชวยหัวใจเหลือเกิน ฮื่อออออ สิงน่างคุณซอแปปนึงได้มั้ย ??? เราชอบโมเมนท์ตอนคุณซอจูบหัวเข่า แล้วแทอิลประคองหน้าจึ้นมาจูบ ละมุนละเกินนนน ดีงามมากมายยย

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s