Summer Scent (2)

 

 

 

 

 

vintage-bicycle

– Summer Scent –

(2)

.
.
.
.
,

เช้านี้เขาตื่นเพราะเสียงบางอย่างกระทบกับกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะ กระพริบตาไล่ความง่วงงุนอยู่นานก็พบว่าต้นกำเนิดเสียงก็คือฝนที่กำลังตกปรอยๆอยู่นอกหน้าต่างที่มีลำแสงของดวงอาทิตย์พยายามจะส่องผ่านช่องว่างของกลีบเมฆลงมาทำให้เช้านี้ดูไม่อึมครึมมากนัก แต่—

 

ห้องของเขาไม่ได้ติดวอลเปเปอร์สีน้ำเงินเข้มและมีโปสเตอร์กีฬาเอ็กซ์ตรีมแปะอยู่เต็มกำแพงแบบนี้

 

รีบผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเมื่อพบว่าเขาไม่ได้นอนอยู่ในห้องนอนสีขาวของตัวเอง เขานอนอยู่บนเตียงขนาดประมาณห้าฟุตคนเดียว — แล้วเจ้าของห้อง—

 

ยองโฮนอนขุดคู้อยู่บนพื้นข้างเตียง แทบจะม้วนผ้าห่มพันรอบตัวเอง ทำให้เขาดูเหมือนหนอนยักษ์ตัวยาวๆ ยังดีที่ห้องของยองโฮปูด้วยพรมไม่งั้นเขาต้องหนาวกว่านี้แน่ๆ เพราะอุณหภูมิที่เย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศในห้องนั้นเย็นขนาดที่ว่าลืมไปเลยว่าตอนนี้มันเข้าฤดูร้อน

 

“ยองโฮ” เขย่าปลุกอีกคน “ยองโฮตื่นเถอะ”

 

“อ่า— ตื่นแล้วเหรอแทยง หลับสบายดีมั้ย” ยองโฮลุกขึ้นนั่งและถามเขาทั้งๆที่ยังตื่นไม่เต็มตาเท่าไหร่

 

“สบายมากเลยล่ะ ขอบใจนะที่เสียสละให้ฉันนอนบนเตียง แต่นายไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย”

 

“ฮ่าๆๆ—” เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ ทำไมยองโฮถึงกับขำจนลืมง่วงขนาดนี้ “—ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้เสียสละหรอก นายนอนดิ้นมากจนฉันนอนด้วยไม่ได้ต่างหากล่ะ”

 

“อ่า—” เขาช่างเป็นคนที่ตรงอะไรขนาดนี้ แต่มันก็เป็นความผิดของเขาจริงๆนั่นล่ะ ทำตัวน่าขายหน้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยนะเรา

 

“โทษที…”

 

 


 

 

“วันนี้ฉันจะพานายไปสำรวจรอบๆหมู่บ้าน ดีมั้ย” ยองโฮไถสเก็ตบอร์ดขนาบข้างกับเด็กหนุ่ทข้างบ้านที่ตอนนี้ปั่นจักรยานช้าๆเพื่อให้เราสามารถคุยกันได้ ตอนนี้เราสองคนอยู่บนถนนในหมู่บ้านที่โล่งและเงียบสงัด ที่เป็นแบบนี้คงเพราะว่าไม่มีใครอยากออกมาหงุดหงิดกับแสงแดดและอากาศร้อนอบอ้าวยามบ่ายแบบนี้ มันร้อนขนาดที่ว่าคราบน้ำฝนที่ตกลงมาปรอยๆเมื่อเช้าระเหยจนถนนแห้งสนิทอย่างรวดเร็ว

 

“อย่าเลย นายต้องมีแพลนเที่ยวเล่นในฤดูร้อนอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ แค่พาฉันไปด้วยในที่ที่นายไปก็พอ”

 

ยองโฮนั่งมองแทยงที่กำลังทรงตัวอยู่บนสเก็ตบอร์ดของเขาโดยมีเพื่อนสนิทของเขา เตนล์ คอยตามประกบให้คำแนะนำอยู่ใกล้ๆ เตนล์เป็นเด็กต่างชาติที่เข้ามาเรียนอยู่ที่นี่ตั้งแต่ม.ปลายปี 1 เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้นและสนิทกันอย่างรวดเร็วเพราะมีไลฟ์สไตล์ที่คล้ายกัน เตนล์มาจากประเทศไทย และจะกลับไปหาครอบครัวทุกๆช่วงปิดเทอม แต่ครั้งนี้ครอบครัวมาหาถึงที่นี่ เขาจึงมีเตนล์อยู่เล่นด้วยในช่วงปิดเทอมเปลี่ยนปีการศึกษานี้

 

“กู้ดดดดบอยยยยย แทโยงงี่” สำเนียงแปร่งๆดังมาจากเตนล์เมื่อเห็นลูกศิษย์จำเป็นเคลื่อนตัวไปได้เองแล้ว ก่อนที่จะ— สะดุดล้มหัวคะมำไม่เป็นท่า

 

“ชิบหายละ”

 

“ฮือ เค้าไม่น่าปล่อยแทโยงงี่เลย”

 

“ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร” เตนล์ยืนโอดครวญพลางจับแทยงหมุนไปหมุนมาไม่หยุด ในขณะที่ตัวคนบาดเจ็บเอาแต่พูดซ้ำๆว่าไม่เป็นไร และใช้มือที่ถลอกนั่นปัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อผ้า

 

“พอก่อนน่าเตนล์— อย่าทำแบบนั้นสิ” ประโยคหลังเขาหันไปพูดกับแทยง ดึงมือของอีกคนมาพลิกดูรอยถลอก มันไม่มีอะไรบาดจนทำให้แผลลึกแต่แผลมันก็เยอะอยู่ไม่น้อยเลย

 

“อ่า อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กนักเลยน่า”

 

“ก็เด็กกว่าพวกเราน่ะ” เตนล์พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว

 

เขาประคองพาแทยงที่กึ่งเดินกึ่งกระโดดมานั่งอยู่ข้างสนาม รอเตนล์ที่วิ่งไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลมาให้ พวกเขายังไม่อยากกลับบ้านกันในสภาพแบบนี้ คุณนายลีดูท่าทางจะรักและหวงแทยงมาก เกรงว่าถ้าเธอเห็นเธออาจจะโวยวายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ซึ่งแทยงก็ยืนยันกลับมาด้วยว่าแม่ตัวเองนั้นเป็นอย่างที่ว่าจริงๆ

 

“นายใส่ยีนส์มาคงไม่ถลอกหรอก —แต่มันต้องช้ำแน่ๆ”

 

“ไม่หรอก ฉันก็แค่เสียหลัก แล้วเซลงไปที่พื้น ไม่ได้ทิ้งตัวลงไปแรงขนาดน้านนน” อีกคนรีบโบกไม้โบกมือเถียงคอเป็นเอ็นทันที

 

“อย่าเถียงสิ ฉันล้มมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว” คนถูกดุรีบก้มหน้าหลบสายตาทันที —เขาเคยเห็น ผู้ชายนั่งทำหน้าบูดปากบู้มาก่อนเวลาไม่พอใจ และเห็นบ่อยมากๆจากเตนล์ แต่ไม่เคยเห็นใครทำแล้วรู้สึกว่ามันน่ารักเท่าแทยงมาก่อนเลย

 

โอย— เอาอีกแล้วเหรอนี่ยองโฮ คิดว่าแทยงน่ารักอีกแล้ว

 

“จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้ถามเลยว่านายอยู่ปีไหน หมวดอะไร”

 

“ปี 1”

 

“ว้าว เพิ่งย้ายมาเข้าที่นี่เลยสินะ แล้วหมวดอะไรล่ะ”

 

“ศิลปะ”

 

“นี่นายโกรธอะไรฉันล่ะเนี่ย” อดถามไม่ได้เมื่ออีกคนยังทำหน้าเป็นแมวโกรธไม่เลิก แถมยังถามคำตอบคำอีก

 

“ก็นายดุฉันอ่ะ” โอเค แทยงคงไม่เคยชินกับการโดนดุสินะ ท่าทางที่บ้านคงจะโอ๋เจ้าเด็กนี่น่าดูเลย

 

“โอเค ขอโทษนะเจ้าเด็กน้อย ฉันอยู่ม.ปลายปี 3 อย่างที่เคยบอกไป อยู่หมวดภาษาอังกฤษ”

 

“ไม่ได้ถาม… แล้วอย่างนายเนี่ยนะเรียนวรรณกรร— โอ๊ยยย !”

 

“โทษฐานพูดจาไม่เข้าหู” สับหัวเจ้าเด็กนี่ไปหนึ่งที ไหนๆก็ไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลมาให้แล้ว ได้อีกแผลจะเป็นไรไป ต่อปากต่อคำเก่งชะมัด ตอนแรกนี่เขินกันจนพูดแบบนับคำได้

 

“จยานี่!!!! รับไป” เตนล์ที่ไถสเก็ตบอร์ดตัวเองพุ่งเข้ามาโยนถุงที่มีตราร้านขายยามาให้อย่างรวดเร็วจนเขาเกือบรับไม่ทันก่อนจะวนกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว

 

“จะรีบไปไหนน่ะ!!!” เตนล์ไม่ได้ตะโกนตอบกลับมา เขาเพียงแค่โบกมือให้เล็กน้อยโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองแล้วไถบอร์ดหนีไปอย่างรวดเร็ว —นั่นคงหมายความว่าไม่มีเวลาอธิบายแล้ว เดี๋ยวเล่าให้ฟังวันหลังสินะ

 

“จอห์นนี่?” แทยงทำหน้าฉงนสงสัยมาทางเขา

 

“ชื่อเล่นฉันเองน่ะ สำหรับเพื่อนต่างชาติ”

 

“ฮ่าๆๆ ฮ้าย ฮายยย มิสเตอร์จอห์น” เจ้าเด็กนี่ทำท่าดอกไม้บานแถมยังยิ้มให้จนดวงตาโค้งเป็นเส้น เขานิ่ง —เหมือนโดนอะไรแอทแทคจนติดสตั๊นท์ มันชาไปทั้งตัวอย่างไม่มีสาเหตุ

 

อะไรอ่ะ มีแมลงประหลาดมากัดเขาเหรอ…

 

“อ่า — ทำแผลกันเถอะใกล้มืดแล้ว” คนเจ็บกระแอมแล้วแย่งถุงยาไปจากมือเขา เขาจึงต้องปัดความรู้สึกแปลกๆทิ้ง แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอีกคนเหมือนเดิม

 

ค่อยๆล้างแผลที่ถลอกให้อีกคนอย่างเบามือ ซึ่งเจ้าตัวก็นั่งเงียบไม่ส่งเสียงใดๆ ไม่รู้ว่ามือเขาเบาจริงๆหรือกำลังพยายามกลั้นความเจ็บแสบไว้ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากนัก เข่าที่เจ็บเพราะแรงกระแทกเหมือนจะเคล็ดเล็กน้อย มันขยับได้คล่องกว่าตอนแรกมาก แต่เขาก็จะไม่ยอมให้แทยงได้ปั่นจักรยานกลับบ้านเองในวันนี้แน่นอน

 

แทยงถือบอร์ดของเขาไว้ ส่วนเขาก็มาทำหน้าที่เป็นคนออกแรงปั่นจักรยานกลับเข้าสู่ถนนเส้นเดิมที่เรามา ท้องฟ้าตอนนี้กลายเป็นสีม่วงและส้มปะปนกันไป มีลมพัดเอื่อยให้รู้สึกสบายตัวกว่าเมื่อตอนกลางวัน เขาจึงตั้งใจเดินทางช้าๆเพื่อให้แทยงได้สัมผัสกับบรรยากาศดีๆของหมู่บ้านที่เจ้าตัวได้ย้ายมาอยู่

 

“ฉันชอบเวลาแบบนี้จัง” หลังจากเงียบมานานในที่สุดแทยงก็ส่งเสียงพูดขึ้นมาอีกครั้ง

 

“ใช่ไหมล่ะ” ยองโฮยิ้มกว้างจนหน้าบานอยู่คนเดียว เขาชอบนักล่ะเวลาที่ตั้งใจทำอะไรให้ใครแล้วคนนั้นรู้สึกดีกับสิ่งที่เขาให้ ถึงแม้ว่าครั้งนี้เขาจะไม่ได้เอ่ยปาก หรือเป็นผู้ให้โดยตรงก็เถอะ แต่เขาก็กำลังปั่นจักรยานช้าๆให้แทยงกินลมชมวิวอยู่นี่ไง

 

—เดี๋ยวก่อน … แล้วทำไมเขาต้องทำให้แทยงชอบด้วยล่ะ

 

“ขอบคุณนะยองโฮ”

 

“ขอบคุณเรื่องอะไรกัน” ถึงจะถามเหมือนไม่รู้เรื่อง แต่เชื่อเถอะว่ายองโฮแทบจะลอยขึ้นฟ้าไปแล้วตอนได้รับคำขอบคุณ

 

“เรื่องเมื่อวาน —คุณป้าบอกฉันว่านายคงจะตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วแบกฉันขึ้นไปนอนข้างบนด้วย — ขอบคุณเรื่องวันนี้ด้วย มันสนุกมากเลยล่ะ”

 

“งั้นอย่าลืมไปขอบคุณเตนล์ด้วยล่ะ นั่นคุณครูคนแรกของนายตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่เขตนี้เลยนะ” แทยงหัวเราะเบาๆเป็นเชิงรับรู้แล้ว คงจะหัวเราะจนตานั่นโค้งหายไปอีกแล้วสินะ

 

พอคิดถึงภาพนั้นแล้วหัวใจมันก็พองโตแปลกๆ

 

นี่คงเป็นความรู้สึกของคนเป็นพี่ที่มีน้องน่ารักๆสินะ…

 

 

“ถึงบ้านแล้วคร้าบบบบ คุณชายลี” เหมือนเหตุการณ์วันนี้จะทำให้เราสองคนสนิทกันอย่างรวดเร็ว แทยงฟาดหลังเขาดังป้าปไปหนึ่งทีหลังจากเรียกอีกคนว่าคุณชาย

 

“โอ๊ย —” แทยงโอดครวญลากยาวหลังจากเผลอฟาดเขาทั้งๆที่เจ็บมืออยู่

 

“ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวสุดๆ” ถึงจะพูดจาซ้ำเติมแต่มือมันก็เผลอไปจับมืออีกคนมาพลิกไปพลิกมาดูความเรียบร้อยให้โดยอัตโนมัติ เขารู้สึกว่าแทยงเงียบไปอีกแล้ว และเหมือนว่าอีกคนจะจ้องเขาอยู่ด้วย แล้วเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องหาทางหลบเลี่ยงไม่เงยหน้าขึ้นไปมองตอบอีกคน

 

“ถ้านายโดนแม่ดุก็บอกไปเลยว่าเป็นความผิดฉันนะ อย่างน้อยคุณนายลีก็คงไม่มาดุฉันหรอก”

 

“โดนแน่ล่ะ เพราะฉันจะบอกว่านายเป็นคนผลักฉันล้ม”

 

“ร้ายกาจนะคนเรา” เผลอยกมือขึ้นไปยีผมอีกคนอย่างลืมตัว กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็ตอนที่อีกคนห่อไหล่ขึ้นมาแล้วพยายามเบี่ยงหัวออกจากฝ่ามือเขานั่นล่ะ

 

“อ่า —ขอโทษ คือ— นายน่ารั— ฉันหมายถึงเป็นน้องชายที่น่ารัก ฮ่าๆ มาเป็นน้องฉันมั้ย”

 

“ไม่— อย่าคิดมาก ฉันแค่ไม่ค่อยชินกับการสกินชิพเท่าไหร่ อ่า— ถ้าฉันเป็นน้องนายจะไม่โดนแกล้งทุกวันเรอะ … เข้าบ้านก่อนนะ บาย” ยองโฮยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร แทยงก็รีบจูงจักรยานเข้าไปในเขตรั้วบ้านตัวเองทันที เหลือแค่เขาที่โบกมือลาคนเดียวอย่างมึนงงกับความเร่งรีบของอีกคน

 

 

 


 

 

 

 

แหะ มาสั้นๆแต่ละตอนพอกรุบกริบ
หวังว่าจะพอทำให้ทุกคนเพลิดเพลินได้นะคะ TT
ใครสะดวกก็เชิญพูดคุยกันแท็กนี้เลยก็ได้ค่า
#ซมซจอห์นยง
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s