Summer Scent (1)

 

 

 

skateboard

– Summer Scent –

(1)

.
.
.
.
,

ซอยองโฮไถสเก็ตบอร์ดไปตามทางบนฟุตบาธอย่างเชี่ยวชาญ เดินทางจากสวนสาธารณะในใจกลางหมู่บ้านกลับสู่บ้านของเขาที่อยู่ห่างออกไปสี่ซอย วันหยุดฤดูร้อนของเขาเริ่มขึ้นแล้ว

และวันนี้เขาเลือกที่จะออกไปเล่นสเก็ตบอร์ดกับเพื่อน สรรหาลูกเล่นใหม่ๆจากคลิปในอินเตอร์เน็ตมาลองเล่นกันและพยายามจะไม่ทำให้ตัวเองได้บาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นคุณนายซอจะต้องบ่นให้เขาจนหูชาแน่ๆ

ชีวิตม.ปลายปี 2 จบลงไปอย่างสวยงาม แต่ในเทอมหน้าที่จะถึงนี้นี่สิ

ม.ปลายปีสุดท้ายไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะนอกจากจะต้องหาแนวทางของตัวเองที่จะไปต่อให้เจอแล้ว แน่นอนว่าแนวทางที่เลือกนั้นจะต้องผ่านการอนุมัติของครอบครัวด้วย

เขายังไม่ค่อยคิดมากกับมันเท่าไหร่ อย่างน้อยเขาก็ยังมีเวลาเล่นอีกตั้งสองเทอม

“อ้าว มิสเตอร์จอห์นนี่ หลังจากหายไปทั้งวันในที่สุดก็หาทางกลับบ้านเจอแล้วเหรอคะ”

“โธ่ … ไม่เอาน่าแม่” เขาหนีบสเก็ตบอร์ดลูกรักไว้ใต้วงแขน แล้วเข้าไปหอมแก้มซ้ายขวาของคุณนายซอ ซึ่งเป็นแม่ของเขาอย่างเอาใจ

เมื่อใดที่เธอเรียกเขาว่ามิสเตอร์จอห์นนี่ หมายความว่าเธอไม่ค่อยพอใจหรือเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาทำสักเท่าไร นั่นเป็นสาเหตุหลัก ส่วนรองลงมาก็คือเธอแค่อยากจะล้อเลียนเขา เพราะเพื่อนๆที่ชิคาโก้(บ้านเกิดของเขาเอง)มักจะส่งโปสการ์ดสวยๆมาให้ และเรียกเขาว่าจอห์นนี่เสมอ ตั้งแต่ที่เธอเห็นข้อความพวกนั้นครั้งแรก ก็มักจะนำมาพูดล้อเลียนเขาเสมอเมื่อได้โอกาส

“แล้วนี่แม่จะถือขนมไปไหน” ก้มลงมองจานบราวนี่ที่คงจะเพิ่งอบเสร็จสดๆร้อนๆแล้วก็อยากจะหยิบมาใส่ปากเหลือเกิน แต่ยังไม่ทันจะได้แตะแม้แต่ผิวของมัน มือของเขาก็โดนฟาดดังเพี๊ยะเข้าให้ด้วยฝีมือของคุณนายซอ

“นี่มันของเพื่อนบ้าน ครอบครัวลีเพิ่งย้ายมาจากเขตอื่น ถ้าหิวก็เอาของไปเก็บแล้วล้างมือไปกินซะ ฉันอบไว้เยอะเลยอยู่ในครัวโน่น”

“คร้าบ ได้คร้าบ” อย่างน้อยแม่ก็ยังใจดีไม่งดข้าวงดน้ำเขาลงโทษที่หนีออกไปเล่นตั้งแต่วันแรกที่เปิดเทอมล่ะนะ

“อ้อ ยองโฮ รู้สึกว่าลูกชายบ้านนี้จะเรียนโรงเรียนเดียวกับแกนะ — เย็นนี้ลงมาทานข้าวเย็นให้ตรงเวลาด้วยล่ะ” เธอหันกลับไป แล้วหันกลับมากำชับกับเขาอีกรอบ แบบนี้คงต้องมีการเลี้ยงต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่แน่ๆ

มีคนเข้ามาอยู่บ้านหลังนั้นก็ดีเหมือนกัน ทิ้งร้างมา 3 ปีแล้ว ร้างนานเกินไปจนเขาชักจะหลอนๆกับมันอยู่เหมือนกัน

ว่าแต่ ลีไหนกันนะที่อยู่โรงเรียนเดียวกับเขา

ให้ตายเถอะ ในเกาหลีนี้มีลีกี่ครอบครัวกัน !

 

 


 

 

“อาหารเสร็จพอดีเลยค่ะ” ลีแทยงยิ้มรับให้กับใบหน้ายิ้มแย้มของคุณนายซอที่ออกมาเปิดประตูต้อนรับ ยอมรับว่าค่อนข้างจะแปลกใจนิดหน่อยในตอนที่เจอคุณนายซอมายืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้านพร้อมกับบราวนี่อบเสร็จใหม่ๆ พวกเขาเคยมีเพื่อนบ้านที่ดี แต่ไม่เคยมีใครให้การต้อนรับกับพวกเขามากมายขนาดนี้มาก่อน ครอบครัวลีเข้าประจำที่ที่โต๊ะอาหารซึ่งมีอาหารวางอยู่เกือบเต็มแล้วพร้อมกับคุณและคุณนายซอ แต่แล้วคุณนายซอก็ส่งเสียงจิ๊ออกมาอย่างไม่พอใจ

 

“คุณคะ ตายองโฮเหลวไหลอีกแล้ว ฉันกำชับแล้วนะว่าต้องลงมาให้ตรงเวลา”

 

“อย่าอารมณ์เสียเลยคุณ รีบขึ้นไปตามดีกว่า เดี๋ยวแขกของเราจะรอนาน” พูดจบคุณซอก็ส่งรอยยิ้มใจดีมาให้พวกเขา

 

“เอ่อ… จะว่าอะไรไหมคะถ้าฉันจะให้แทยงไปเรียกให้ — แล้วฉันกับคุณก็จะได้ช่วยกันไปยกอาหารมาให้ครบ” เขาถลึงตาหันไปมองแม่อย่างไม่ค่อยจะเห็นด้วยกับความคิดนี้เท่าไหร่นัก เขายอมไปช่วยคุณนายซอเตรียมอาหารเงียบๆดีกว่าที่จะต้องขึ้นไปเปิดบทสนทนากับลูกของเจ้าของบ้าน

 

ก็เขาน่ะเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยจะมีความมั่นใจเท่าไหร่ ว่าง่ายๆก็ขี้อายนั่นล่ะ …

 

“ว้าย! จะดีเหรอคะ — คือพวกคุณเป็นแขก —”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ เด็กๆจะได้ทำความรู้จักกันก่อน ส่วนเราก็จะได้ไม่เกร็งกัน ช่วยๆกันทำ”

 

แล้วเขาก็ได้ขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านครอบครัวซอจนได้ คุณนายซอบอกว่าห้องของยองโฮ ลูกชายของเธออยู่ด้านขวา สุดทางเดินนี้ เขาหยุดยืนมองโปสเตอร์ที่น่าจะมาจากอนิเมะสักเรื่องก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู แต่เคาะนานเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากในห้อง

ลองเอาหูแนบประตูดูก็ไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใดๆลอดออกมา แต่เมื่อตัดสินใจจะลองหมุนลูกบิดดูนั้นประตูก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วเสียจนเขาที่เอาหูแนบอยู่เสียหลักหัวทิ่มเข้าไปในห้องทันที

 

และคงจะล้มคะมำลงไปบนพื้นเสียแล้วถ้าหากไม่มีตัวของเจ้าของห้องขวางไว้

 

แต่มันก็เจ็บไปน้อยไปกว่าเอาหัวไปโขกพื้นเลยเมื่อหัวของเขากระแทกเข้ากับอกของอีกคน

 

“โอ๊ย —” ยกมือขึ้นคลำหัวตัวเองป้อยๆ ในขณะที่อีกคนยืนมองเขาด้วยสายตานิ่งๆไม่สะสะท้านอะไร

 

“คุณนายซอให้ฉันขึ้นมาตามนายลงไปทานข้าว” เมื่ออีกคนไม่ยอมพูดอะไรสักทีเขาจึงต้องเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นก่อนอย่างเสียไม่ได้

 

“พอดีเผลอหลับนะ ทำให้นายลำบากเลย ขอโทษนะ — ฉัน ซอยองโฮ”

 

“ลีแทยงครับ” เขายื่นมือไปจับกับมือของอีกคนที่ยื่นมาให้ก่อน แล้วเขย่าเบาๆ “แม่ของนายบอกว่าเราเรียนที่เดียวกัน”

 

“ใช่ แม่ก็บอกกับฉันอย่างนั้นเหมือนกัน ปีนี้ฉันอยู่ปีสุดท้ายแล้ว”

 

“อ่า — งั้นผมก็เป็นรุ่นน้อง ขอโทษด้วยนะครับถ้าเมื่อครู่เสียมารยาท”

 

“ฉันไม่ถือหรอกน่า — ทำไมเราไม่รีบลงไปกินข้าวกันล่ะ” พูดจบยองโฮก็โอบไหล่เขารั้งเขาหาตัวอย่างแรงแล้วยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง ส่วนเขาที่ไม่ค่อยชินกับการสกินชิพเท่าไหร่นั้นก็เดินห่อไหล่ทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเดินติดกับยองโฮลงไปชั้นล่างที่ตอนนี้บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยของกินในปริมาณที่ถ้าหากกินหมดเขาต้องท้องแตกตายแน่ๆ

 

 

 

มื้อเย็นวันนี้จบลงด้วยการที่พวกผู้ใหญ่จับคู่คุยกันแล้วปล่อยให้เขากับยองโฮอยู่กันสองคนตามลำพังในห้องนั่งเล่น เราสองคนตกลงกันว่าจะดูหนัง ตอนนี้จึงได้พากันนั่งอยู่หน้าตู้กระจกใต้ชั้นวางโทรทัศน์เพื่อค้นหาหนังเก่าๆมาดู

 

ซาวน์คุ้นหูดังขึ้นหลังจากที่ยองโฮเสียบวิดีโอม้วนเก่าๆเข้าไปในเครื่องเล่นที่ไม่น่าเชื่อว่าจะยังใช้การได้อยู่ทั้งม้วนวิดีโอและเครื่องเล่น เรานั่งดูสตาร์วอภาคแรกกันอย่างเงียบๆแต่ทว่ากลับไม่น่าอึดอัดเท่าไหร่นักเมื่อในปากเขามีรสหวานปนขมของช็อกโกแลตบาร์ยี่ห้อดังอยู่ และขนมอีกมากมายที่ยองโฮขนมากองตรงหน้า

 

เขาว่ายองโฮต้องเป็นคนใจดีมากแน่ๆ(ไม่ได้เห็นแก่กินนะ) และยังหน้าตาดีมากด้วย ไหนจะหุ่นที่สมบูรณ์แบบนั่นอีก ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายด้วยกันก็ยังอดที่จะชื่นชมไม่ได้

 

 


 

 

แทยงเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก และมันติดจะสวยนิดๆ รู้สึกพิศวงกับความคิดนั้นไม่น้อย ผู้ชายจะสวยได้ด้วยเหรอ — เขาไม่คิดจะหาคำตอบหรอกในเมื่อมันรู้สึกไปแล้วว่าคนที่นั่งเคี้ยวช็อกโกแลตตุ้ยๆอยู่เต็มปากน่ะสวย ดวงตารีเรียวคู่นั้นเบิกโตและเป็นประกายยามที่เจ้าตัวเพ่งสมาธิตั้งใจดูหนังที่เปิดอยู่ตรงหน้า

 

เขาสังเกตเจ้าเด็กนี่ตลอดเวลาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก รู้ได้เลยว่าขี้อายและน่าทึ่งไม่น้อยที่ตัวเล็กๆเท่านี้แต่กลับกินได้เยอะอย่างไม่น่าเชื่อ จนขณะนี้ก็ยังกินไม่หยุด

 

และเขาก็ดันชอบดูอีกคนกินมากด้วย ไม่งั้นคงไม่ขนขนมมาให้กินเยอะขนาดนี้หรอก

 

“พอกลับมาดูฉันก็เริ่มจะจำเนื้อเรื่องได้บ้างแล้ว ขอบอกว่ามันตะขิดตะขวงใจยังไงชอบกลที่ภาคต่อไปอนาคินโตขึ้นขนาดนั้นแต่แพดเม่ดูไม่แก่เลย”

 

“อือ นั่นสิ” แทยงที่หันมาหาอ้าปากพะงาบๆราวกับต้องการจะพูดอะไรต่อแต่ก็ต้องรีบหันกลับไปที่จอเหมือนเดิมอีกครั้งอย่างรวดเร็วเมื่อเจ้าตัวหันมาเจอว่าเขานั่งจ้องอยู่

 

“เอาขนมอีกมั้ย” เขาเอื้อมไปหยิบขนมขึ้นมาอีกห่อเพื่อดึงเราทั้งคู่ออกจากบรรยากาศแปลกๆ

 

“อ่า — พอเถอะ ท้องฉันจะแตกแล้ว”

 

เมื่อหนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มหย่อน ตาของเขาเกือบจะปิดสนิทอยู่แล้วถ้าหากไม่โดนแรงกระแทกเบาๆที่หน้าขาปลุกเสียก่อน กลุ่มผมสีดำสนิทของแทยงแตกกระจายไม่เป็นทรงเมื่อเจ้าตัวหลับกลางอากาศแล้วเลือกให้ต้นขาของเขาเป็นหมอนชั่วคราว ชะโงกหน้าไปดูอีกคนเล็กน้อยก็เห็นว่าแทยงนั้นยังหลับสนิท

 

ยองโฮคิดมาตลอดว่าการได้เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านนั้นแสนจะดี แต่รุ่นน้องตรงหน้านั้นเริ่มจะทำให้เขาคิดว่าถ้าหากมีน้องชายน่ารักๆแบบนี้คงจะดีไม่น้อย ปัดผมหน้าม้าให้อีกคนเมื่อเห็นว่ามันดูจะไปทิ่มแทงรบกวนเปลือกตาที่ปิดสนิทของอีกคน แทยงเริ่มดิ้นเล็กน้อย เขาคิดว่าอีกคนคงจะตื่น — เปล่าเลย แทยงแค่พลิกตัวหันเข้าหาตัวเขาแล้วยกหัวขึ้นมาทับมือเขาได้แม่นยำราวกับจับวาง แถมยังถูไถใบหน้าเข้ากับมือของเขาเหมือนแมวที่กำลังอ้อนเจ้าของ

 

“ทำท่าหลับสบายขนาดนี้ใครจะกล้าปลุกนายได้ล่ะหือแทยง”

 

 


 

 

“ตายแล้ว ทำยังไงดีล่ะคะนี่” คุณนายลีอุทานเบาๆเมื่อเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหลับคาตักของเด็กหนุ่มตัวโต และดูท่าว่าจะหลับสนิทมากเสียด้วย ส่วนฝ่ายที่กลายเป็นหมอนให้อีกคนก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก เพียงแต่ยองโฮนั้นเลือกที่จะเอาหัวพาดไว้กับพนักพิงของโซฟา ดูเป็นการนอนที่ไม่ค่อยจะสบายนักแต่เจ้าตัวก็ยังไม่ตื่นแม้ว่าจะถูกรุมมองจากผู้ใหญ่ทั้ง 4 คน

 

“หลับสบายกันเชียว เห็นอย่างนี้ฉันไม่กล้าปลุกเลยล่ะค่ะ ให้แทยงค้างที่นี่สักคืนมั้ยคะ” คุณนายซอหันไปยิ้มให้กับแม่ของแทยง เธอเต็มใจต้อนรับแทยงมาก เด็กหนุ่มน่ารักและมีแววตาที่สดใสผิดกับลูกชายของเธอที่ถึงแม้จะเป็นเด็กร่าเริงอยู่ แต่บางทีก็ทำท่าทางเหมือนหมีที่ง่วงซึมซะอย่างนั้น

 

“เกรงใจจังเลยค่ะ ให้ฉันปลุกเขาดีกว่า —” แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้วเมื่อคุณพ่อของยองโฮหอบหิ้วผ้าห่มผืนหนาเข้ามาห่มให้แทยงและยองโฮ โดยระมัดระวังจะไม่ให้ผ้าของยองโฮนั้นไปคลุมหัวของแทยงเข้า

 

“พวกคุณพักผ่อนเถอะครับ วันนี้ก็เดินทางมาเหนื่อยแล้ว ส่วนแทยงนั้นให้เป็นหน้าที่ของเราและยองโฮเถอะครับ”

 

 


 

 

 

 

สวัสดีค่ะ ขอแนะนำตัวก่อนว่าใหม่มาก สดๆร้อนๆเลยสำหรับการเข้ามาเปย์เด็กๆ TT
ตอนแรกก็เมนแค่จยาอยู่ดีดี๊ เจอโมเม้นเอาผมทัดหูเข้าไป ไม่ทนแล้วค่ะะะะะะะะะ
ต่อเรือแล้วจ้ำไม้พายตามทุกคนมาอย่างรวดเร็ว
และเกิดการเขียนฟิคสนองนี้ดขึ้นมาด้วยประการฉะนี้ ฝากเนื้อฝากตัวและฝากฟิคด้วยนะคะ
ชื่อพิชนะคะ คอมเม้นไว้ในนี้ก็ได้ ทวงฟิคก็ได้ เจอกันตอนหน้าครับพ้ม !

 

Advertisements

2 thoughts on “Summer Scent (1)

  1. ชอบจังเลยค่ะ ชอบความฟลัพ ชอบการเดินเรื่อง ชอบบรรยากาศของเรื่อง หมีกับแมวเจอกันครั้งแรกก็น่ารักขนาดนี้แล้ว สงสัยสองบ้านนี้คงได้ไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ แน่เลยค่ะ

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s