Teenage Dream – I (loading…)

mic

 

 

 

– Teenage Dream –

(I)

 

บรรยากาศหม่นหมองช่างรับกับชุดขาวดำที่ทุกคนพร้อมใจกันใส่มาเสียจริง นั่นคือสิ่งที่เซฮุนคิด เสียงสะอื้นเบาๆดังมาจากหญิงสาวตรงหน้าที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าป้ายหินสีขาวสะอาดตา ลมเย็นๆกลางเดือนพฤศจิกาพัดผ่านไปสร้างเสียงหวีดหวิวเบาๆท่ามกลางกลุ่มคนที่ยืนอย่างสงบและจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เซฮุนลูบห่วงเงินเล็กๆที่อยู่บนริมฝีปากเขา มันยังเจ็บอยู่นิดๆเพราะเขาเพิ่งจะไปเจาะมันมาในวันที่เกิดเรื่อง เขามักจะเจาะสักที่บนร่างกายทุกครั้งในเวลาที่เจ็บปวด แน่นอนว่ามันเกิดขึ้นบ่อยจนไม่มีที่ว่างบนหูเขาอีกต่อไป ตัวเลือกจึงเหลือแค่ที่สะดือกับปาก แน่นอนว่าหวยมาออกที่ปาก และมันก็ทำให้กินข้าวลำบากไม่น้อยอยู่เหมือนกัน

 

 

ชายวัยกลางคนที่คงจะเป็นคนรับใช้เดินเข้ามาพยุงเยริให้ลุกขึ้น เธอเป็นน้องสาวน้องสาวของจินเพื่อนสนิทที่พ่วงด้วยตำแหน่งมือเบสของวง พวกเขาได้จินเข้ามาร่วมทำวงด้วยกันตั้งแต่แรกๆที่คิดจะทำ เป็นเพื่อนสมัยมัธยมที่ไม่น่าจะเป็นเพื่อนกันได้ หนึ่งเลยคือจินเป็นลูกชายคนโตของเจ้าของธุรกิจขนาดใหญ่ในญี่ปุ่น สองคือพวกเขาเป็นเด็กฐานะปานกลางที่ทำตัวบ้าๆบอๆและวันๆเอาแต่เล่นดนตรี แต่วันหนึ่งจินก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับเบสตัวเก่งและทักษะอันน่าทึ่งของเขา

 

 

แต่วันนี้มันจบแล้ว ไอบ้านี่มันคงโดนกดดัน ถึงได้ไปหาที่ระบายผิดๆ

 

 

หึ เสพยาจนเกิดขนาดนั่นไง ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นข้อห้ามต้นๆของวง แต่พอเกิดเรื่องขึ้น มันกลับน่าเสียใจเกินกว่าจะมาโกรธในเรื่องที่มันแหกกฎ แน่นอนว่าพวกเขาโดนตราหน้าว่าเป็นพวกที่ทำให้จินเสียคน

 

 

“เอาไงต่อล่ะ” ชานยอลนั่งยองๆตรงหน้าป้ายหลุมศพแล้วเคาะแผ่นหินนั่นเบาๆ คล้ายกับต้องการจะเคาะกะโหลกกลวงๆของเพื่อนที่คิดทำอะไรบ้าๆ

 

 

“ปิดเทอมนี้ขอกลับเกาหลีนะ ฮุน มึงบอกว่าอยากไปเที่ยวเล่นที่เกาหลีกับกู ยังอยากไปอยู่มั้ย” แบคฮยอนถามขึ้น

 

 

ทั้งแบคฮยอนและชานยอลเป็นคนเกาหลีโดยกำเนิดและเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ต้องย้ายตามพ่อที่มาทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่นตั้งแต่ตัวเองยังเด็ก นานๆครั้งถึงจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวของตัวเองที่เกาหลี ส่วนเขาเป็นลูกครึ่งของสองประเทศนี้ แต่เขาถูกทิ้งให้อยู่กับยายที่ญี่ปุ่นตั้งแต่เด็กๆ ไม่มีสิทธิ์ได้เลือกอะไรด้วยซ้ำ

 

 

“เรื่องวงจะเอาไงต่อ” เขาไม่ได้ตอบคำถามของแบคฮยอนแต่เลือกจะถามสิ่งที่อยู่ในหัวตลอดเวลา มันเกิดขึ้นทันทีหลังจากรู้ว่าจินช็อคจนเสียชีวิต ถึงแม้เขาจะเสียใจกับการจากไปของเพื่อนสนิท แต่เค้าก็เป็นห่วงความฝันของตัวเองเหมือนกัน

 

 

“ฉันเล่นเบสพอได้อยู่ แบคฮยอนก็พอเล่นกีต้าร์ได้ เราคงพอทำวงได้ต่อ” เลย์เข้ามาบีบไหล่เซฮุนเบาๆ เขาเป็นคนเดียวที่เข้าใจว่าความต้องการจะเป็นที่รู้จักของเซฮุนนั้นมันแรงกล้าขนาดไหนเพราะเฝ้ามองน้องชายข้างบ้านมาตั้งแต่เด็กๆ เขานี่แหละที่เป็นคนสอนเจ้านี่เล่นกีต้าร์และเฝ้ามองอยู่ห่างๆในวันที่มันฝึกเล่นจนนิ้วช้ำ แตกไปหมด วงของเราตั้งขึ้นมาตั้งแต่เด็กพวกนี้อยู่ม.ต้นปีสาม จนตอนนี้ขึ้นม.ปลายปีหนึ่ง ก็เกือบๆปีแล้ว ชานยอลเป็นมือกลอง แบคฮยอนร้องนำ เซฮุนและเขาเล่นกีต้าร์ ส่วนจินเล่นเบส และเป็นมือเบสที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเจอมา

 

 

“มันต้องไม่ใช่แค่พอได้นะพี่”

 

 

“กูว่าพอเถอะว่ะ” ทันทีที่ชานยอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพูดคำนั้นออกมา เซฮุนก็ซัดหมัดหนักๆเข้าที่ข้างแก้มหมอนั่นอย่างไม่รอช้า

 

 

“มึงพูดออกมาได้ไง!”  ชานยอลเซล้มลงไปนั่งกับพื้นหญ้า และยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น

 

 

“พี่เลย์เขาก็อยู่ปีสุดท้ายแล้ว มึงก็รู้ว่าที่บ้านแต่ละคนก็ฝากความหวังไว้ที่ลูกตัวเอง มึงลองคิดตามกูดูนะ” ชานยอลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่มๆเหมือนพี่ที่ต้องการจะสอนน้องถึงแม้ว่าเขาและมันจะอายุเท่ากัน มันก็ใช่ที่ทุกครอบครัวจะฝากความหวังไว้ที่ลูกหลานว่าต้องได้เรียนในวิทยาลัยดีๆ ได้งานดีๆทำ มีครอบครัวที่มีความสุข แต่กับเขามันไม่ใช่ ไม่มีใครมาหวังอะไรในตัวเขาทั้งนั้น ทุกวันนี้ยายที่เป็นอัลไซเมอร์ยังจำชื่อเขาได้มันก็บุญโขแล้ว

 

 

มีแค่เขา ที่หวังให้เซฮุนในอนาคตนั้นมีชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการ

 

 

“พี่โอเค ใช่ว่าจะเลิกเล่นดนตรีสักหน่อย” พี่เลย์เดินเข้ามาคั่นกลางระหว่างเขาและชานยอล จับมือพวกเขาทั้งสองไว้ แล้วแบคฮยอนก็ทำตาม โดยการจับมือเขาและชานยอลไว้

 

 

“เพื่อทุกคน ผมว่าพักเรื่องวงไว้ก่อนดีไหม จนกว่าพี่เลย์จะสอบเข้าวิทยาลัยได้และระหว่างนั้นเราก็หาสมาชิกไปด้วย” แบคฮยอนพูดพลางเขย่ามืออย่างต้องการคำตอบที่ว่าเขาจะเห็นด้วย และเมื่อนึกถึงพี่เลย์คนที่ทำเพื่อผมและวงมาตลอด มันก็ไม่กล้าที่จะเห็นแก่ตัวอีกต่อไป

 

 

“อย่าทิ้งกันนะ” เซฮุนรู้แค่ว่าเสียงที่พูดออกมานั้นมันสั่นจนเกินควบคุม แต่ไม่รู้เลยสักนิดว่าน้ำตามันไหลออกมาตอนไหนจนกระทั่งชานยอลเอื้อมมาปาดมันออกไปอย่างลวกๆ

 

 

“กิลไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว”

 

 

ในที่สุดเขาก็ได้มาอยู่ญี่ปุ่นสมใจอยาก หลังจากที่ฟันฝ่าทำเกรดตัวเองให้ดีขึ้นในชีวิตมัธยมต้น ถึงแม้กว่าจะได้มานั้นโรงเรียนที่นี่จะเปิดได้ครึ่งเทอมแล้วก็ตาม

บนบ่าเขามีแค่กระเป๋าที่ใส่เบสตัวเก่งเอาไว้อยู่ ยอมรับเลยว่าภูมิใจในพรสวรรค์ของตัวเองมาก และในปีที่สี่นี้จะเป็นอิสระของสองเรา

แน่นอนว่าผมไม่ได้มาตัวเปล่า แต่ผมมาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าที่พร้อมจะมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นกับป้า ซึ่งแต่งงานกับชายชาวญี่ปุ่นวัยไล่เลี่ยกัน

ป้าไม่เพียงแต่มาอาศัยในประเทศที่เป็นต้นกำเนิดของวงร็อคที่ผมชอบเท่านั้น แต่ป้ายังเป็นคนที่ให้อิสระทางความคิดและการกระทำแก่ผม ให้ได้มากกว่าพ่อกับแม่ของผมด้วยซ้ำ

 

“ตาไค!” ทันทีที่เดินทางมาถึงบ้านของป้า ป้าก็รีบวิ่งเข้ามากอดเขาและฟัดแก้มของเขาเหมือนตอนที่เขานั้นยังเป็นเด็ก

“เดินทางเหนื่อยมั้ย ป้าว่าจะพาเราไปตัดชุดนักเรียน ไหวหรือเปล่าวัยรุ่น” แน่นอนว่าเมื่อตัวเองได้มาอยู่เมืองในฝัน ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางนั้นก็หายไปอย่างปลิดทิ้ง อีกอย่างเกาหลีใต้กับญี่ปุ่นก็ไม่ได้ไกลอะไรขนาดนั้น

ไคแบกของขึ้นไปเก็บในห้องที่ป้าจัดเตรียมไว้ให้ ก่อนจะตามออกไปขึ้นรถของคุณลุงตรงไปที่ย่านการค้าทันทีสอดส่ายสายตามองออกไปนอกรถอย่างตื่นตาตื่นใจราวกับบ้านนอกเข้ากรุง เขารอแทบไม่ไหวแล่วที่จะได้ไปบุกคลับเฮ้าส์ชื่อดัง และโยกตัวไปกับเสียงดนตรีสด และเขามั่นใจว่าป้าจะไม่ห้ามเขาอย่างแน่นอน

หลังจากจัดการเรื่องชุดนักเรียนเสร็จแล้ว ป้าก็ตัดสินใจจะนำของทุกอย่างกลับไปไว้ที่บ้านแล้วทิ้งเขาให้เที่ยวเล่นเองตามอำเภอใจแต่มีข้อแม้ว่าวันนี้ต้องได้ทานมื้อเย็นด้วยกัน

ตอนนี้ความต้องการหลักของเขาคืออยากจะไปคลับเฮ้าส์ แน่นอนว่ามันยังไม่เปิด เป้าหมายจึงตกเป็นของความต้องการรองก็คือการได้กลับไปสัมผัสเบสตัวโปรดอีกครั้ง แต่ไหนๆป้าก็ทิ้งเขาไว้กลางเมืองแล้ว ก็คงต้องสำรวจเส้นทางให้คุ้นชินจะได้ไม่เสียเวลาเปล่า ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดูแผนที่รอบๆบริเวณที่ตัวเองอยู่ ก่อนจะยืนนิ่งเพราะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปที่ไหนดี แต่เมื่อดูเวลาแล้วก็พบว่าใกล้จะบ่ายแล้ว จึงเลือกเดินไปยังเส้นทางที่ตรงไปสู่ร้านเบอร์เกอร์ชื่อดัง ราคาเหมาะกับสภาพเงินในกระเป๋าเขาตอนนี้

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s