melado

 “MELADO”

 

dough

 

 

เซฮุนชอบของหวาน เขาโปรดปรานขนมหวานทุกชนิด แต่ก็เป็นคนเลือกมากอยู่ไม่น้อย มีขนมจากไม่กี่ร้านที่เซฮุนเลือกให้เป็นร้านประจำ แต่อันดับหนึ่งในใจของเซฮุนนี่ต้องยกให้กับคาเฟ่หมี จริงๆแล้วนี่ร้านชื่อว่า ‘melado’ แต่ทำไมเขาถึงเรียกว่าคาเฟ่หมีนะเหรอ

 

 

ก็เพราะว่ามันมีหมีให้ดูไงล่ะ

 

 

เสียงกระดิ่งดังขึ้นทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในร้าน ‘melado’ ไฟสีส้มกับโต๊ะไม้สีเข้มทำให้รู้สึกอบอุ่นได้ทันทีท่ามกลางอากาศกลางเดือนธันวาคม เซฮุนหงุดหงิดนิดหน่อยที่วันนี้โต๊ะประจำถูกแย่งไป แต่เขาก็เลือกโต๊ะใหม่ที่ยังคงมองเห็นครัวได้ชัดเจนเหมือนเดิม คงจะแปลกไม่น้อยถ้าเขาโทรมาจองโต๊ะกับร้านขนมที่วันๆนึงก็ไม่ได้มีลูกค้าแน่นขนัดจนโต๊ะเต็มทั้งวัน

 

 

ผมสีบลอนด์ถูกเสยขึ้นไปอย่างลวกๆระหว่างที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาตอบข้อความในสมาร์ทโฟนเครื่องบาง จะว่าไปเขาก็อยากจะไปตัดผมอยู่เหมือนกัน แต่มันติดตรงที่เพื่อนหลายๆคนบอกว่าผมยาวๆแบบนี้ก็ทำให้เขาดูสวยดี อาจเป็นคำชมที่ไม่ค่อยจะเหมาะกับผู้ชายเสียเท่าไหร่ แต่เชื่อเถอะว่าเซฮุนชอบมันมากเลย

 

 

เขาย้ายร่างสูงชะลูดของตัวเองไปตรงหน้าเคาน์เตอร์ เลือกสั่งเครื่องดื่มและเมนูขนมหวานแนะนำวันนี้แล้วบอกหมายเลขโต๊ะที่ตัวเองนั่งให้กับพนักงานก่อนจะเดินไปนั่งรอขนมอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม พลางจ้องผ่านกระจกใสที่กั้นระหว่างโซนที่นั่งและห้องครัวอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกครั้งที่เข้ามาร้านนี้ กลิ่นหอมหวานลอยมาจางๆจากห้องครัว ทุกคนดูวุ่นวายกับการจัดเตรียมขนมที่สดใหม่ให้กับลูกค้าที่เลือกเข้ามานั่งทานในร้าน นั่นเป็นข้อดีที่เซฮุนชอบของร้านนี้ แต่ดีที่สุดก็ต้องขอบอกเลยว่าเป็นปาติซิเย่สุดหล่อที่กำลังยืนนวดแป้งอยู่ติดกระจกห้องครัวนั่นล่ะ หลังจากกลั้นใจถามพนักงานเสิร์ฟไปเมื่ออาทิตย์ก่อนก็พอจะได้ข้อมูลมาว่าเขาชื่อคิมจงอิน ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าการที่เขานั่งเหม่อมองไปรอบๆร้านในวันแรกที่เข้ามานั้น แล้วบังเอิญได้รับรอยยิ้มจากปาติซิเย่หนุ่มที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากันพอดีหลังจากที่บรรจงแต่งหน้าเค้กเสร็จ จะทำให้เขาคลั่งไคล้ในตัวจงอินได้มากถึงขนาดมาที่ร้านนี้ทุกครั้งที่ว่าง และดูเหมือนความคลั่งไคล้จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวัน

 

 

เผลอขบเม้มที่มุมโทรศัพท์ของตัวเองไม่ได้ระหว่างที่จินตนาการถึงมือที่กำลังค่อยๆคลึง ค่อยๆนวดแป้งนั่น ถ้าหากมันมาอยู่บนหน้าอกของเขา หรือบั้นท้ายกลมๆของเขานี่ล่ะ เซฮุนยกขาขึ้นไขว่ห้างทันทีที่เผลอนึกถึงความรู้สึกวาบหวามเหล่านั้น ไม่อาจหยุดสายตาไว้แค่ที่มือได้ เขามองไล่ไปตามเส้นเลือดปูดโปนบนผิวสีน้ำผึ้งที่ไม่ได้ดูน่าเกลียดเลยแม้แต่น้อย มองไล่ขึ้นไปตามข้อมือ แขน จนสุดที่ข้อศอกซึ่งถูกเสื้อผ้าสีขาวสะอาดของเครื่องแบบบดบังไว้ นัยน์ตาสีเข้มที่เคยเห็นวันนั้น ตอนนี้กำลังเพ่งจ้องก้อนแป้งในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

เขาชอบความตั้งใจ และความเอาใจใส่ในการทำขนมของจงอิน เรียกได้ว่าหมกมุ่นอยู่กับขนมเลยก็ว่าได้

 

 

และเซฮุนก็ชักอยากจะให้ความหมกมุ่นนั้นมาอยู่ที่ตัวเขาบ้างซะแล้ว

 

 

จะทำยังไงดีนะ…

 

 

“วันนี้ขายดีเลยนะคะ ลูกค้าคนนั้นมาอีกแล้วค่ะ ท่าทางจะติดใจฝีมือของหัวหน้าน่าดูเลย” คังซึลกิ หนึ่งในพนักงานเสิร์ฟที่พ่วงด้วยตำแหน่งเพื่อนของน้องสาวเอ่ยแซวเขาเช่นทุกวันที่ลูกค้าคนนั้นมาที่ร้าน ถ้ามาทุกวันก็คงไม่แปลกเท่าไหร่แต่จากคำบอกเล่าของซึลกิและพนักงานคนอื่นๆในร้าน ทุกคนเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่าหลังจากเขาคนนั้นสั่งขนมเสร็จแล้ว ก็จะใช้เวลาทั้งหมดที่อยู่ในร้านไปกับการจ้องเข้าไปในครัว และเฉพาะเจาะจงอยู่ที่เขาเสียด้วย

 

 

จงอินไม่ได้รู้สึกไม่ดี ออกจะชอบเสียด้วยซ้ำ เขาชอบที่จะเป็นที่สนใจของทุกๆคน

 

 

“ช่วงนี้เธอกับเวนดี้ก็ตัวติดกันเลยนะ”

 

 

“แหม ก็ใกล้สอบแล้วนี่คะ จะว่าไปแล้วก็ขอยื่นใบลาเลยดีกว่า” เด็กสาวหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยหลังจากได้ยินชื่อน้องสาวของเขาก่อนจะรีบส่งรอยยิ้มสดใสกลบเกลื่อน จงอินยิ้มก่อนจะหันหลังกลับไปอีกทางพร้อมกลับโบกมือลา ห้องพักของเขาอยู่ห่างออกไปไม่กี่ช่วงตึก แต่หิมะกำลังตกและเขาก็อยากรีบกลับให้ถึงห้องก่อนที่จะเปียกและหนาวไปมากกว่านี้ พลันสายตาก็ไปสะดุดกับร่างสูงโปร่งแต่ผอมบางที่คุ้นตา ลูกค้าคนนั้น กำลังยืนพิงกำแพงตึกพ่นไอหนาวออกจากปากสีชมพูอ่อนๆที่เริ่มซีดเพราะความเย็น

 

 

“คุณ… คุณลูกค้าครับ”

 

 

เขาคนนั้นสะดุ้งแล้วหันมาทางจงอินอย่างรวดเร็ว

 

 

“คุณจงอินจำผมได้ด้วยเหรอครับ” เหมือนลูกแมวที่กำลังตื่นตกใจ เป็นความน่ารักและตลกเกินกว่าที่ผู้ชายควรจะมีและนั่นทำให้จงอินอดขำไม่ได้ แต่ก็ต้องรีบกระแอมกลบเกลื่อนทันทีหลังจากอีกฝ่ายเริ่มขมวดคิ้วแล้วจ้องเขาอย่างงุนงง

 

 

“แล้วรู้จักชื่อผมได้ยังไงล่ะเนี่ย”

 

 

“ขอโทษที่เสียมารยาทครับ ผมชื่อโอเซฮุน” อีกฝ่ายละล่ำละลักตอบแทบไม่ทัน แต่ดูเหมือนจะเข้าใจเจตนาของเขาผิด

 

… ก็แค่ตั้งใจจะแซวน่ะ

 

 

“แล้วคุณเซฮุนมายืนตากหิมะทำไมครับนี่”

 

 

“อ่า …” อีกฝ่ายก้มหน้ายิ้มแล้วยกมือขึ้นเกาข้างแก้มตัวเองอย่างเขินอาย “พอดีผมหากุญแจบ้านไม่เจอน่ะครับ แล้วตอนนี้ก็แบตโทรศัพท์หมดด้วย ติดต่อใครไม่ได้เลย” พูดพลางยกสมาร์ทโฟนที่จอมืดสนิทขึ้นมาโบกให้จงอินดู

 

 

“งั้นไปรอที่ห้องผมก่อนมั้ยครับ แต่ถ้าคุณเซฮุนไม่สะดวก ผมให้ยืมโทรศัพท์ตอนนี้เลยก็ได้ แต่ผมอยากบอกว่าตอนนี้ผมหนาวมากเลย” อีกคนทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะเม้มปากจนแทบจะเป็นเส้นตรงแล้วพยักหน้าตอบเขาช้าๆ

 

 

“ตอนนี้ผมก็อยากได้อะไรอุ่นๆเหมือนกัน”

 

 

จงอินอยู่ในคอนโดที่มีพร้อมทุกอย่าง ขนาดไม่เล็กและไม่กว้างมากจนเกินไป มีห้องนั่งเล่นและห้องครัวที่แบ่งเป็นสัดเป็นส่วน ดูเหมือนว่าห้องใหญ่ๆนี้จะมีห้องนอนอยู่ 2 ห้อง แถมผู้อาศัยอีกคนน่าจะเป็นผู้หญิงด้วย ดูจากรองเท้านะ

 

 

“ตามสบายนะ” เขาสะดุ้ง ไม่ใช่เพราะเสียงของจงอิน แต่เป็นมือคู่นั้นที่เขาแอบลอบมองบ่อยๆ ตอนนี้กำลังปลดเสื้อโค้ทตัวใหญ่ออกจากไหล่ของเขาแล้วเอาไปแขวนไว้ให้อย่างดี

 

 

เป็นคนถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้เลยเหรอ

 

 

“ผมมารบกวนใครไหมครับ”

 

 

“หึหึ ไม่หรอกครับ เวนดี้ น้องสาวผมน่ะ เธอไม่ค่อยอยู่ติดห้องเท่าไหร่” พูดพลางเดินเข้าไปในโซนครัว ก้มๆเงยๆอยู่หลังเคาน์เตอร์เหมือนหาอะไรบางอย่าง “ตามสบายนะครับคุณเซฮุน”

 

 

“เอ่อ งั้นผมขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้มั้ยครับ”

 

 

“อยู่ในห้องนอนผม ห้องนั้นแหละครับ ไม่ต้องเกรงใจนะครับ” เซฮุนยิ้มบางๆตอบอีกคนที่ยิ้มกว้างส่งมาให้ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องของอีกคนเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ถึงจะอยากรู้จัก อยากอยู่ใกล้ๆ อยากได้ อยาก… อะไรก็ตามน่ะช่างเถอะ แต่แบบนี้เขานี่แหละที่จะแย่เอา จริงๆแล้วเขาไม่ได้อยากจะเข้าห้องน้ำหรอก ก็แค่อยากขอพักหายใจหายคอสักครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่คิดว่าห้องน้ำจะแยกเข้าไปอยู่ในห้องนอนแบบนี้

 

 

งั้นขอสำรวจห้องของจงอินหน่อยแล้วกัน เขาเดินดูรอบๆห้องที่โล่งและสะอาด ถ้าไม่ถูกดูแลอย่างดีโดยเจ้าของห้องก็คงเป็นน้องสาว บนเตียงที่เรียบตึงนั้นมีหนังสือเล่มหนาวางอยู่ข้างๆกับสเวตเตอร์สีอ่อนที่เหมือนจะถูกถอดทิ้งไว้ เซฮุนถือวิสาสะนั่งลงที่ปลายเตียง หยิบสเวตเตอร์ตัวนั้นขึ้นมากอดแล้วค่อยๆฝังปลายจมูกลงไป สูดดมกลิ่นเสื้อหรืออาจจะรวมกลิ่นกายของอีกคนเข้าไปลึกๆ

 

 

“คุณโอเซฮุนครับ” สะดุ้งครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วในวันนี้ เขาแทบจะโยนเสื้อในมือทิ้งแต่กลับกำมันไว้แน่นราวกับจะหาที่ยึดเหนื่ยว จงอินยืนพิงกรอบประตู กอดอกกว้างๆนั่นไว้แล้วมองเขาด้วยสายตาที่นิ่งสนิท

 

 

“คือ…” เซฮุนพูดออกแค่นั้น เขาไม่รู้จะสรรหาคำแก้ตัวอะไรมาพูดให้มันฟังขึ้น ไหนขอเขามาเข้าห้องน้ำไง แล้วดันกลายมาเป็นนั่งดมเสื้ออยู่บนเตียงเขาได้ แบบนี้มันก็เข้าข่ายโรคจิตแล้วชัดๆ

 

 

“ผมว่าจะเข้ามาเรียกคุณออกไปดื่มโกโก้ร้อน”

 

 

“ผมว่าผมกลับเลยดีกว่าครับ” เขาค่อยๆวางเสื้ออีกคนคืนลงที่เดิม แล้วลุกขึ้นเดินไปทางประตู

 

 

ปัง!

 

 

กริ๊ก!

 

 

จงอินเข้ามาในห้อง ปิดประตูเสียงดังแล้วกดล็อกทันที เซฮุนยืนมองอีกคนที่ยืนพิงประตูขวางเขาไว้อย่างไม่เข้าใจ

 

 

“คิดว่าหลังจากที่คุณทำทุกอย่างลงไปแล้วผมจะยอมให้คุณหนีกลับไปได้ง่ายๆเหรอครับ”

 

 

โอเค นั่นไง กลายเป็นเรื่องจริงๆ

 

 

“ผมขอโทษครับ ผมแค่รู้สึก …”

 

 

“ชื่นชอบคุณมากจริงๆ อย่าส่งผมให้กับตำรวจเลยนะครับ” จงอินเดินเข้ามาประชิดตัวเขา และจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกคน ริมฝีปากหนากลับโฉบลงมาปิดปากเขาสนิท ผละออกไปครู่เดียวก็กดย้ำลงมาอีกครั้งเบาๆ

 

 

“ผมหมายถึง ที่คุณมานั่งจ้องผมทุกวัน ไหนจะสิ่งที่คุณทำเมื่อสักครู่นี้อีก”

 

 

“คุณเห็นเหรอ” จงอินมองอีกคนที่ถามกลับมาด้วยสายตาเป็นประกาย “พนักงานในร้านบอกผมน่ะ”  แล้วก็หม่นลงทันทีหลังได้ยินคำตอบของเขา

 

 

เห็นแบบนี้แล้วก็อดที่จะจูบปลอบไม่ได้ ตอนแรกก็คิดว่าอีกคนน่ารักดีแต่ใครใช้ให้เซฮุนมานั่งดมเสื้อคนอื่นบนเตียงแบบนี้กัน เห็นแบบนี้ใครปล่อยไปก็โง่แล้ว

 

 

และเขาก็จะไม่ยอมเป็นคนโง่

 

 

“ผมชอบเวลาคุณตั้งใจทำขนม”

 

 

“ชอบที่สุดก็เวลาคุณนวดแป้ง…” พูดจบจงอินก็กดจูบลงมาอีกรอบ คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม สัมผัสจากจงอินมันทำให้รู้สึกเหมือนปลาที่ได้น้ำอีกครั้ง แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคออีกคนอย่างรู้งาน พวกเขาป้อนจูบให้กันจนกระทั่งเซฮุนถอยไปชนกับขอบเตียงแล้วล้มลงไปโดยมีจงอินทาบทับตามลงมา กระดุมบนเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเซฮุนถูกปลดออกจนหมดทั้งๆที่ริมฝีปากอีกคนยังไม่ละห่าง เซฮุนดูดดึงริมฝีปากอีกคนอย่างออดอ้อน ก่อนที่ลิ้นทั้งสองคนจะเกี่ยวกระหวัดกันไปมา ปลายลิ้นทั้งสองไล้วนกันไปมาช้าๆแล้วบดจูบย้ำลงไปอีกครั้ง ริมฝีปากอุ่นลากผ่านข้างแก้มไปขบเม้มติ่งหูเขาเบาๆ

 

 

เซฮุนผวาขึ้นกอดจงอินแน่น ลมหายใจเข้าออกเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ที่สูงขึ้นได้กลิ่นกายอีกคนเต็มปอดและนั่นยิ่งทำให้เซฮุนฝังจมูกลงกับซอกคอของอีกคน ลากไล้วนไปมาเบาๆก่อนจะโดนปรามด้วยการงับเข้าที่คอเขาเบาๆ เขาว่าคนทำขนมปังอร่อยมักจะมีมือที่อุ่น แต่จงอินคงจะทำขนมปังได้อร่อยมาก เพราะมือที่สอดเข้ามาไล้วนอยู่บนอกเขานั้นร้อนมากๆ

 

 

“ที่บอกว่าชอบตอนผมนวดแป้ง กับตอนนี้ ชอบตอนไหนมากกว่ากันหือ”

 

 

“อื้อ…” เผลอหลุดเสียงครางออกมาในตอนที่มือร้อนๆนั่นเคลื่อนหายเข้าไปบีบขยำก้อนเนื้อกลมๆด้านหลังพร้อมกับลากปลายนิ้วผ่านช่องทางไปมา

 

 

“ผมอึดอัด” เขาดันจงอินให้ผละออกห่างแล้วสอดมือตัวเองเข้ามาปลดเข็มขัดทั้งของตัวเองและของจงอินออก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอีกคน

 

 

“อย่าแกล้งผมสิครับ” เขาโน้มอีกคนลงมาหา กดจูบย้ำๆที่ปลายคางเบาๆ

 

ริมฝีปากหนาวกกลับมาฉกจูบเขาอีกครั้งก่อนจะลากต่ำลงไปเรื่อยๆจนหยุดที่ขอบกางเกง เจ้าตัวจัดการรูดรั้งทุกอย่างลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าแล้วปรนเปรอให้ร่างบางที่นอนบิดเร่าอยู่บนเตียงอย่างไม่รังเกียจ

 

 

“อ๊ะ อา.. จงอิน…” ร่างของจงอินถูกผลักออกอย่างแรง แต่อีกคนดูดดุนแกนกายสีหวานนั่นค้างไว้อย่างแรงจนมันรูดออกจากโพรงปากร้อนอย่างยากลำบาก และเซฮุนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำสีขาวขุ่นถูกฉีดเข้าสู่ลำคออีกคน ที่กำลังกลืนกินมันอย่างเงียบๆ เซฮุนยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า ท่อนล่างและเนื้อตัวที่โผล่พ้นสาบเสื้อออกมาเห่อแดงไปหมด

 

 

ร่างหนาลุกขึ้นมายืนเข่าคร่อมทับตัวเขาไว้แล้วยกชายเสื้อขึ้นถอดออกจากตัวช้าๆ จงอินขี้โกง ทั้งๆที่เขาเกือบจะเปลือยอยู่แล้วแต่ตัวเองเพิ่งจะมาถอดเอาตอนนี้ แต่มันก็ดีไปอีกแบบเพราะเขาจะได้เห็นร่างกายของอีกคนชัดๆ ผิวสีน้ำผึ้งของจงอินนั้นสวยงาม ยิ่งตอนที่เปียกเหงื่อด้วยแล้ว … อดไม่ได้ที่จะลูบหน้าท้องที่มีมัดกล้ามอ่อนๆของอีกคน

 

 

“ขอผมนวดให้บ้างได้มั้ยครับ”

 

 

เสียงหัวเตียงกระทบผนังห้องนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆก่อนจะหยุดลง และเป็นแบบนี้ซ้ำตลอดทั้งคืนจนทั้งหมดนั้นหยุดลงในตอนที่นอกหน้าต่างห้องแปรเปลี่ยนจากสีดำสนิทเป็นสีม่วงเข้มเป็นสัญญาณว่าเช้าวันใหม่ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว เซฮุนนอนซบแผงอกอีกคน เขานอนไม่หลับ ความรู้สึกอิ่มเอมนั้นมันมีอยู่เต็มจนแทบล้นออกมาจนทำให้เขาหลับไม่ลง จงอินหลับไปได้สักพักแล้ว มันดีกว่าที่คิดไว้มาก ทุกๆอย่างที่เป็นจงอิน หรือเพราะเป็นจงอินก็ไม่รู้ เขาถึงได้รู้สึกกับอีกคนมากขนาดนี้

 

 

ร่างหนาของอีกคนพลิกเอาแขนมาพาดเขาแล้วเอื้อมไปสไลด์โทรศัพท์ปิดนาฬิกาปลุกในตอนที่ห้องทั้งห้องถูกฉาบไปด้วยแสงสีนวลสบายตา หิมะหยุดตกแล้วทำให้อากาศวันนี้อุ่นกว่าในทุกๆวันและทำให้ไม่อยากลุกออกไปแต่ถึงอย่างนั้นจงอินกลับทิ้งจูบหนักๆไว้บนหน้าผากเขาแล้วลุกออกไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวออกไปเปิดร้าน

 

 

“คุณพักไปนิดเดียวเองนะครับ” จงอินหันกลับไปมองตามเสียงแหบๆของอีกคน ไม่แน่ใจว่าที่แหบนั้นเป็นเพราะเพิ่งตื่นนอนหรือเพราะเมื่อคืนใช้เสียงมากไปกันแน่ แต่เซฮุนก็ยังน่ารักเหมือนเดิม

 

 

“ไม่อยากทิ้งร้านน่ะครับ นอนรอผมอยู่ที่นี่ก็ได้นะ คุณน่าจะลุกไม่ไหว”

 

 

“ผมอยากให้คุณพักนี่ครับ… นะ…” เซฮุนขยับขึ้นมานอนหนุนแขนตัวเอง แล้วจ้องมาที่เขาด้วยสายตาที่เหมือนลูกแมวกำลังอ้อนขอบางอย่าง เขาไล่มองจากใบหน้าของอีกคนไปตามลำตัวที่เปลือยเปล่าจนสุดที่ขอบเอวของอีกคน ซึ่งส่วนที่เหลือนั้นถูกบดบังโดยผ้าห่มผืนหนาที่เกาะขอบเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่

 

 

เป็นแบบนี้คงจะไม่ได้พักหรอก เชื่อคิมจงอินเถอะ

 

 

E N D .

 

 

อา เขินจัง (// – \\) พอดีว่าไปเห็นคนๆนึงนวดแป้งมาแล้วคิดว่าน่าจะเหมาะดีนะ #ไคฮุนนวดแป้ง

Advertisements

2 thoughts on “melado

  1. รู้สึกว่าร้ายพอกันเลยอ่ะ5555555 ตอนแรกนี่มาแบบอบอุ่นไปๆมาๆไม่อุ่นแล้ว ร้อนเลยค่ะ ตอนเซฮุนมองจงอินในร้านนี่แอบคิดว่าโรคจิตเบาๆป่ะเซฮุน แต่ก็นะสุดท้ายก็โดนนวด สมใจมั้ยเซฮุนนนนนน

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s